G1ARD1N1 D1 M1RO, Accra Minoa, Dear Serotonin Salonica Review

Βράδυ Σαββάτου και κατηφορίζω σ' ένα στενό στα φημισμένα Λαδάδικα της Θεσσαλονίκης. Προσπαθώ να βρω το eightball, που μετά από τόσες φορές όλο ξεχνάω από που πρέπει να πάω. Μπαίνοντας στο γνωστό ροκάδικο και αφού πήρα το εισητηριάκι μου, είδα λίγο κόσμο. Ήμασταν-δεν-ήμασταν 10 άτομα. Αλλά ήταν νωρίς- μόλις 9.15. Παίρνω μπύρα, ανάβω τσιγάρο.

Κανα τέταρτο αργότερα, βγήκαν οι Dear Serotinin. Με την κοπέλα στα drums να παίζει πολύ ωραία(πρώτη φορά βλέπω να παίζουν drums χωρίς high hat) και τον κιθαρίστα με τους παραμορφωτές και τις πεταλιέρες να κλέβει την παράσταση με τις "βόμβες" ενέργειας στα τελειώματα κάθε τραγουδιού, πήγε η ώρα 10 περίπου.

Αμέσως μετά την αθηναϊκή μπάντα και το συμμάζεμα καλωδίων, αλλαγή οργάνων, τυμπάνων και προσώπων ήρθε η ώρα για τα παιδιά απ' την Κατερίνη. Με ελάχιστο εξοπλισμό(2 κιθάρες, 1 drums, 1 μπάσο, 1 αρμόνιο με κονσόλα και 1 snare για τον πληκτρά), οι Accra Minoa, έπαιξαν τις μελωδίες στους περίπου 80 ανθρώπους που είχαν μαζευτεί μέχρι εκείνη την ώρα. Μεγάλη έκπληξη ο Παναγιώτης Πανταζής(aka PanPan) ο οποίος ζωγράφιζε διάφορα σκιτσάκια, που έφτιαχναν ιστοριούλες-συνοδεία για τη μουσική, τα οποία προβάλλονταν live με προτζέκτορα από πίσω τους. μέχρι τις 11 περίπου. Έτσι, το ακουστικό και το οπτικό σε έπαιρναν απ' το χεράκι και σε ταξίδευαν όπου ήθελαν...ή όπου ήθελες.

Θέλω να σταθώ λίγο στον κόσμο, ο οποίος από εκείνη τη στιγμή και μετά, είχε σχεδόν γεμίσει το eightball. Είναι αξιοσημείωτο, ότι για ένα μουσικό στυλ που δεν έχει φωνή στην πόλη μας, από κανένα συμβατικό μέσο ενημέρωσης και διασκέδασης, βρέθηκαν καμιά 100ριά άτομα (όλο το κάτω του eightball) που να βρίσκονται εκεί. και ένιωθα ότι κάτι με συνδέει μ' αυτούς. Δεν ήξερα ότι υπάρχουν όλοι αυτοί! :P

Πέρασε λίγη ώρα και βγήκαν στη σκηνή οι μεγάλοι πρωταγωνιστές της βραδιάς, οι Ιταλοί Giardini Di Miro. Σχόλια δεν έχω να κάνω πολλά μιας και δεν έκατσα μέχρι το τέλος(μεγάλη μαλακία τώρα που το σκέφτομαι), μόνο να πω ότι φάνηκε ότι αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν που πατάνε και που βρίσκονται. Είχα ακούσει πολλά γι αυτούς, αλλά τη μουσική τους δεν την έψαξα ιδιαίτερα. Διάβασα μερικές συνεντεύξεις τους όπου εκθέτουν τις απόψεις τους για τα κοινωνικο-οικονομικά προβλήματα του σύγχρονου κόσμου. Στη σκηνή, λοιπόν, κατάφερναν με ήχους άλλες φορές pop, και άλλες φορές από τα απόκρυμνα κατσάβραχα της παράνοιας του Rock, να σε συνεπαίρνουν. Να σε πηγαίνουν μια μπροστά στο χρόνο και μία πίσω. Μια να σε νανουρίζουν, μια να σε βασανίζουν.

Είχα καιρό να ενθουσιαστώ τόσο πολύ με μία συναυλία. Με λίγα λόγια μεγάλη έκπληξη μου έκαναν το κοινό, οι έλληνες accra minoa ενώ συγχαρητήρια αξίζουν και στους διοργανωτες που "την ψάχνουν" και όπως είδα, θα φέρουν κι άλλα ονόματα του χώρου όπως τους άγγλους 65 Days Of Static, τον Απρίλιο.

Τέλος, να πούμε ότι στο σταθμό μας www.paranoiseradio.com και κυρίως στις μεταμεσονύκτιες ζώνες έχετε αρκετές ευκαιρίες να ακούσετε διαφορετικές μουσικές όπως αυτή που ακούσαμε στο 8ball.