Exit Festival 2011

Αν υπάρχει ένας λόγος που χαίρομαι κάθε φορά που καλοκαιριάζει, που ο ήλιος ετοιμάζει τις βάναυσες επιθέσεις του απέναντι στα τρωτά μας κύτταρα, που τα τσιμέντα των άσχημων ελληνικών αστικών κέντρων αρχίζουν να τηγανίζουν τις σόλες των παπουτσιών μας και να συσσωρεύουν ζέστη όλη τη μέρα για να την ξερνάνε πάνω μας κάθε νύχτα, που το καυσαέριο μας κοιτάει χαιρέκακα και με νόημα, αν υπάρχει ένας λόγος να χαίρομαι πέρα από τις διακοπάρες που μας δίνουν ευκαιρία δροσιάς, αυτός ο λόγος είναι τα μουσικά φεστιβάλ. Κι επειδή οι λέξεις Ελλάδα και Φεστιβάλ είναι μαλωμένες και δεν ανταλλάζουν ούτε καλημέρα, η προσοχή επικεντρώνεται στο εξωτερικό. Τα τελευταία χρόνια παρακολουθούμε ένα φεστιβάλ που αποτελεί τον ορισμό του αουτσάιντερ να γιγαντώνεται και να τραβάει πολύ κόσμο που συνήθως πήγαινε στα καθιερωμένα φεστιβάλ της υπόλοιπης Ευρώπης. Πού ακριβώς όμως είναι αυτό; Χμ, πολύ κοντά και συγκεκριμένα δίπλα στο Novi Sad της Σερβίας (375.000 πληθυσμό). Και αυτή είναι η απάντηση των βαλκανίων στα μακρινά και -ελέω αεροπορικών εισιτηρίων- ακριβότερα φεστιβάλ της υπόλοιπης Ευρώπης.

Δίπλα στον Δούναβη, σε περιοχή με πράσινο και σε ένα φρούριο του 18ου αιώνα, το Exit δεν ξεκίνησε σαν ένα επιχειρηματικό πλάνο, αλλά σαν μια ρομαντική ιστορία. Διοργανώθηκε από φοιτητές, αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα, ξεκίνησε από χαμηλά, δεν παρακάλεσε την πολιτική σκηνή αλλά αντιθέτως πήρε θέση για όσα γίνονται. Είναι ένα φεστιβάλ που σε αντίθεση με τα υπόλοιπα ευρωπαικά αντίστοιχα, δεν ήταν ποτέ απρόσωπο. Βέβαια, όλα αυτά είναι απλά το παρασκήνιο. Κι ευτυχώς για εμάς, το προσκήνιο -που δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από τη μουσική- είναι σε ακόμα καλύτερη κατάσταση.

Αρχικά στηρίχθηκε κυρίως από σέρβικες μπάντες και με πρώτα ξένα ονόματα τον Bob Sinclair και τον Tony Allen, για να φτάσει τα τελευταία χρόνια να είναι ένα από τα μεγαλύτερα σε προσελευση φεστιβάλ στην Ευρώπη και σταθμός της καλοκαιρινής περιοδείας των κυριότερων συγκροτημάτων. Eίναι το φεστιβάλ που θα έχει τους Sex Pistols, Prodigy, LCD Soundsystem, Primal Scream, Moby, Kraftwerk αλλά θα καλέσει και φρέσκες μπάντες με ήχους των 00's και σωστό timing όπως οι Midnight Juggernauts, Crystal Castles, Does it offend you yeah?, Royksopp, Gossip και Yeasayer. Κι αν νομίζετε ότι αυτό είναι εύκολο, κοιτάξτε τι γίνεται στην χώρα μας.

Tο φετινό line-up του Exit είναι ίσως το δελεαστικότερο μέχρι στιγμής. Η πιο καυτή περιοδεύουσα μπάντα στον πλανήτη (Pulp), μαζί με τα μεγαλύτερα ονόματα που κυκλοφορούν στην καλοκαιρινή πιάτσα του 2011. Arcade Fire, Postishead, Jamiroquai, Bad Religion, MIA, Kreator, Underworld, Magnetic Man, Grinderman, Tiga. Ηχητικός πλουραλισμός, φρέσκα ονόματα δίπλα σε μεγάλες μπάντες, κάφροι και αλτερνατιβάδες, ηλεκτρονικάριοι και οργανικοί θα κατασκηνώσουν δίπλα στον Δούναβη για τέσσερις μέρες, 7-10 Ιουλίου. Ο ηχητικός πλουραλισμός που αναφέρουμε παραπάνω, ισορροπείται με το αντίβαρο που λέγεται "θεματικές σκηνές".

To main stage με τα θεωρητικά μεγάλα ονόματα, η explosive με τους Κreator να δίνουν το σαφές στίγμα της, φυσικά η Dance Stage και πολλές ακόμα για να μη.. χάσουμε την μπάλα. Ωραία σκέψη για στήσιμο του φεστιβάλ μιας και δημιουργεί αυτό που λείπει σχεδόν απ' όλα τα ευρωπαικά: την ομοιογένεια του κοινού! Όποιος έχει βρεθεί σε μεγάλο φεστιβάλ, δεν υποτιμάει ποτέ αυτό το συστατικό. Ένα ακόμα βασικό για τους περισσότερους πλέον στοιχείο (δυστυχώς) είναι οι κάτι παραπάνω από προσιτές (ευτυχώς) τιμές. Το τετραήμερο εισιτήριο του Exit (κατασκήνωσης συμπεριλαμβανομένης) κοστίζει 132 ευρώ (103+29) και το Novi Sad βρίσκεται μόλις 70 χιλιόμετρα από το Βελιγράδι. Εκδρομή που κανονίζεται με τα συμβατικά μέσα μεταφοράς και δεν χρειάζεται διαβατήριο, με αρκετούς να έχουν κανονίσει ήδη τα δικά τους καραβάνια!

Ο Paranoise θα είναι στο Exit Festival για να αφουγκραστεί την καλή διάθεση, να σας μεταφέρει το κλίμα και φυσικά ένα σκασμό από κριτικές, φωτογραφίες και βίντεο από τις τέσσερις μέρες του φεστιβάλ. Τα λέμε εκεί!

Radiohead: Το συναίσθημα

Καιρό ηθελα να το γράψω αυτό το κείμενο. Λίγο πριν βγει το 2010, σκεφτόμουν πόσο σπουδαία μπάντα είναι οι Bρεττανοί ραδιοκέφαλοι. Σπουδαία, με την λέξη αυτή να αναλύεται σε επιμέρους συνιστώσες: αγαπημένη και σημαντική. Προφανώς η λέξη "αγαπημένη" προκύπτει μετά από υποκειμενικές -κυρίως- σκέψεις με τον ίδιο τρόπο που η λέξη "σημαντική" αναφέρεται σε πιο αντικειμενικά κριτήρια. Προσωπικά έχω καταλήξει σε έναν υπερθετικό βαθμό αγάπης και σεβασμού απέναντι στην πεντάδα από την Οξφόρδη, είναι όμως κι αυτό ένα προσωπικό συμπέρασμα που είτε απασχολεί είτε όχι, δεν έχει νόημα να εξωτερικευτεί. Και αφού κατάφερα να πετάξω μια "αποστειρωμένη" παράγραφο, ας δώσουμε στον τίτλο του άρθρου το κυρίως μέρος που του αξίζει.

Έχει μεγάλη σημασία το πως γνωρίζεις μία μπάντα. Έτος 1997. Έρχεται στα χέρια σου και μετά στα αυτιά σου το Revolver. Ή το The Wall. Ή το Banana των Velvet. Ή τέλος πάντων ένα κλασσικό άλμπουμ. Υποθέτουμε ότι σου αρέσει και ανακαλύπτεις την δισκογραφία της μπάντας. Την ίδια στιγμή, έχοντας ακούσει τα Pablo Honey και The Bends, ακούς το καινούριο άλμπουμ των Radiohead, Ok Computer. Πόσο μεγάλη διαφορά!

Από τη μία: οι καλύτεροι και αναγνωρισμένοι, πεθαμένες μπάντες που παρέδωσαν το έργο τους, αναγνωρίστηκαν και κρίθηκαν. Πόσο χρόνο να δώσεις στο Revolver όταν ξέρεις ότι υπάρχουν τουλάχιστον τρία φανταστικά άλμπουμ από τα σκαθάρια; Θα εναλλάσσονται στα πικάπ ή στερεοφωνικά. Θα είναι όλα μαζί, εκεί: διαθέσιμα.

Από την άλλη: από το Pablo Honey σου έχει μείνει -μεταξύ δύο-τριών άλλων- το Creep με το σχόλιο φίλου: το καλύτερο κομμάτι που έχω ακούσει. Σου έχει μείνει το The Bends, ένας σκασμός απο κομματάρες, μια φωνή που όμοια της δεν έχεις ξανακούσει, ένα άλμπουμ που έχει λιώσει στο κασετόφωνο (1997) και τώρα -επιτέλους!- καινούριο άλμπουμ. Με κομμάτια που γράφτηκαν -το πολύ- δώδεκα μήνες πριν. Καινούρια. Η ιστορία εξελίσσεται μπροστά σου, διθυραμβικές κριτικές, ψάχνεις τα ελάχιστα ελληνικά μουσικά έντυπα, κανένα ξένο (αν φέρει το επαρχιακό περίπτερο). Η γοητεία αυτή, η διαδικασία του να ακούσεις ξανά και ξανά το άλμπουμ που μόλις κυκλοφόρησε από μία μπάντα που σιγά σιγά κερδίζει τον σεβασμό και την αγάπη σου. Και δεν ξέρεις τη συνέχεια του παραμυθιού.

Δεν ξέρεις ότι το Kid A που ακολουθεί θα είναι ο δίσκος που θα σε κάνει να αγαπήσεις τα ηλεκτρονικά μέρη. Θα συγκρουστείς μαζί του, θα το απορρίψεις, μετά θα το αγαπήσεις. Πολύ. Όπως θα αγαπήσεις το Amnesiac, θα συνοδεύει τα τελευταία σαράντα λεπτά πριν τον βραδυνό σου ύπνο για ένα ολόκληρο χρόνο! Θα απορρίψεις το Hail to the thief, για να αναγνωρίσεις πέντε χρόνια μετά -κόκκινος από την ντροπή- ότι απλά βγήκε σε λάθος εποχή για τα αυτιά σου. Θα κοιτάξεις με επιφύλαξη το In Rainbows, αλλά δεν θα υποκύψεις στο δις εξαμαρτείν.

Σε κερδίζει εύκολα, γίνεται και αυτό αδιαμφισβήτητο soundtrack μιας ολόκληρης περιόδου της ζωής σου. Μια μπάντα που θα μιλήσει για την καταπίεση της σύγχρονης κοινωνίας, για την απομόνωση, την αποξένωση. Θα μιλήσει φυσικά για έρωτα. Δεν θα εγκλωβιστεί σε ηλίθια τριπάκια (Bono), δεν θα κουράσει ποτέ με δηλώσεις προσπαθώντας να δημιουργήσει hype. Δεν θα μαθαίνεις ποιος κοιμήθηκε με ποια, πόσα παιδιά έχει ή πότε χώρισε με την γυναίκα του. Ο frontman θα κυκλοφορήσει σόλο άλμπουμ αλλά δεν θα γίνει καυγάς ή θέμα στα μέσα. Και τα μέσα στην Αγγλία λυσσάνε για τέτοια. Αυτοί οι άνθρωποι έκαναν ένα μακροβούτι στην μουσική και δεν έχουν πάρει ανάσα. Τί διαδρομή! Ζεις και μεγαλώνεις μαζί με το συγκρότημα, χωρίς αυτό να σε απογοητεύσει πραγματικά. Απλά υπάρχουν οι διαφωνίες και οι περίοδοι που "Δεν τα πάτε τόσο καλά". Όμως, από τα 15 στα 29, μεγάλη περίοδος και σημαντική για κάθε άνθρωπο. Ποιος μπορεί να τα προσπεράσει αυτά έτσι; Σίγουρα όχι εσύ!

Εν κατακλείδι, είναι η ενδόμυχη μουσική αμαρτία των περισσότερων μουσικόφιλων: δεν τείνουν, δεν επιδιώκουν, δεν το έχουν θέσει ως στόχο, απλά θέλουν σαν τρελοί να αγαπήσουν κάτι που να ανήκει στην γενιά τους. Να το τρίψουν στη μούρη των παλιών! Να έχουν κι αυτοί την ευκαιρία να δούνε την μουσική ιστορία να ανανεώνει τα κεφάλαια της. Εδώ και τώρα. Ποιος θα αψηφήσει το συναίσθημα αυτό; Προφανώς κανένας. Ότι υπάρχει, υπάρχει. Όπως έχει γράψει και ο Τομ Ρόμπινς: Είναι ότι είναι. Είσαι ότι είναι. Δεν υπάρχουν λάθη.

πι.ες: σε μερικές μέρες το δεύτερο μέρος: Radiohead: H λογική.

Inner Voyage | 2010 in music

Πέρα από ενδιαφέρουσες, οι λίστες με τα αγαπημένα της χρονιάς από margasv και plughead ήταν και στην ώρα τους, πριν την πρωτοχρονιά. Εγώ την είχα πέσει μέσα στα δάση και ένα μήνα μετά την εκπομπή με τα αγαπημένα, έρχεται και το ποστ. Προφανώς σαν τη μύγα μές στο γάλα, πιο κιθαριστικά και πιτσφορκικά, πιο πολύ primavera παρά sonar, ΟΚ σταματάω και αρχίζω.

Το γεγονός που επηρρέασε την λίστα μου για φέτος, είναι ότι συνειδητοποίησα πως οι μεγάλες συγκινήσεις έρχονται από μεγάλες εκπλήξεις. Κοινώς φρέσκες μπάντες, νέα ονόματα. Όχι ότι οι παλιοί μας χάλασαν. Είναι ότι από τους παλιούς (σε πολλά εισαγωγικά παλιοί, καλύτερα καθιερωμένοι) περιμένουμε πολλά. Μετά από δύο φανταστικά άλμπουμ, οι Arcade Fire έπρεπε να κυκλοφορήσουν το Revolver ή το Ok Computer για να πιάσουν κορυφή. Το ότι δεν συνέβη αυτό, δεν ακυρώνει την αξία του Suburbs. Τα καλύτερα από την -κυριολεκτικά- οικογένεια των Καναδών έρχονται. Οι Holy Fuck έδειξαν χαρακτήρα και πάτησαν στο LP για να φτιάξουν κάτι καινούριο για να διευρυνθεί το fan base τους, το κατάφεραν μάλλον εύκολα και συνεχίζουν ακάθεκτοι. Οι Crippled Black Phoenix απέδειξαν αυτό που συνειδητοποιήσαμε από το "200 tons of bad luck", ότι δεν είναι μια μπάντα side project πλέον, αλλά ένα συγκρότημα (και μάλιστα δραστήριο όσο λίγα) με χαρακτήριστικό μάλιστα ήχο. Ο Sufjan Stevens ξαναέγραψε επιτέλους κανονικά κομμάτια, μας έδωσε ερμηνείες που θα θυμόμαστε και συνδύασε όμορφα τις πειραματικές διαθέσεις του με τις κορυφαίες μελωδίες που κατεβάζει το κεφάλι του. Ρισπέκτ.

Από την άλλη, o κορυφαίος παραγωγός του πλανήτη (για να πούμε και καμιά μεγάλη κουβέντα) Danger Mouse συνεργάστηκε με τον James Mercer (τραγουδιστής των Shins) και κυκλοφόρησαν ένα σούπερ δισκάκι με ένα κάρο εν δυνάμει χιτάκια ισορροπώντας στην τραμπάλα εναλλακτικό-συμβατικό μετά την συνεργασία με τον -μετέπειτα αυτόχειρα- Sparklehorse (aka Mark Linkous - RIP).

Αφήνοντας τους λεγόμενους μεγάλους, το ξεκίνημα της δεκαετίας του '10 μας έδωσε φρεσκαδούρες και χαμόγελα. Οι Beach House κατάφεραν να τσακώνεται το μισό πριμαβέρα για την ποιότητα της συναυλίας τους, το άλμπουμ τους ήταν σκέτο όνειρο (κυριολεκτικά ταξιδιάρικο), ο Jonsi άφησε λίγο την εσωστρέφεια των Sigur Ros, παραμέρισε τις ντροπές του και κυκλοφόρησε άλμπουμ με μεγαλύτερο κομμάτι στα 5:20, και πιο συμβατικές φόρμες τύπου κουπλέ-ρεφραίν και τα ρέστα, ο Jose Gonzalez τρέχει πλέον τρία πρότζεκτ ταυτόχρονα και φέτος αποφάσισε να γλυκάνει τα αυτιά μας με όχημα τους Junip, ενώ η Casey Dienel, που πλέον δισκογραφεί με το όνομα White Hinterland, κυκλοφόρησε το απίθανο Kairos χωρίς όμως να της δώσουν την απαραίτητη προσοχή. Triphopίζουσα ατμόσφαιρα, φωνητικά για να χτυπάς το κεφάλι σου όπου βρεις και δώστε της λίγη προσοχή: το αξίζει.

Αξίζει την προσοχή και η Zola Jesus, που με το Stridulum II έβαλε τους κριτικούς να τσακώνονται για το αν ξεπατικώνει την Siouxsie και λοιπές αηδίες. Ένα από τα άλμπουμ που θα βάλω τον Δεκέμβρη του 2012, μήπως και κατασταφεί ο κόσμος. Τέλος -πριν την κορυφή για την Inner Voyage- οι Radio Dept. αύξησαν κι άλλο τις δισκάρες που έρχονται πλέον κατά κύματα από την Σουηδία και είναι προφανές ότι δεν είσαι γραφικός αν πεις: Sweden is the new Canada. Φανταστικός ήχος, θόρυβος μπροστά και πίσω από την παραγωγή και ωριμότητα σε φωνητικά και ενορχήστρωση. Άλμπουμ που μπορεί να πιάσει ένα τεράστιο -για τα δεδομένα του- ηλικιακό φάσμα. Σεβασμός.

Στα κορυφαία της χρονιάς -τρίτο από την κορυφή- δεν βρίσκεται ένα άλμπουμ αλλά μια μπάντα που κυκλοφόρησε ένα μόλις ep μέσα στο 2010. Οι Esben & the Witch πήραν το όνομα τους από ένα παραμύθι αλλά η μουσική τους είναι για μεγάλα παιδιά. Δεν θα φοβηθούν να ανεβάσουν την ένταση, θα βάλουν το πόδι στο γκάζι αλλά θα το κάνουν με μέτρο και χωρίς εφηβικά καυλοξεσπάσματα. Ωραίες φάτσες, ωραίες μουσικές και το Violet Cries, τίτλος του άλμπουμ, διέρρευσε ήδη, έναν μήνα πριν την επίσημη κυκλοφορία. Μεγάλο ρισπέκτ στον Anestits που τους ανακάλυψε και με έκανε χαρούμενο. Το κομμάτι που ακολουθεί έχει ένα από τα καλύτερα κλιπάκια της χρονιάς.

Όπως χαρούμενο με έκανε το άλμπουμ του Gonjasufi, το οποίο ως γνήσιο παιδί της κιθάρας (sic) άργησα να το εκτιμήσω, είναι όμως άλμπουμ που ξεπερνάει τα όρια των best of, καθώς ο καΐλας (που είναι και δάσκαλος γιόγκα...) εννοεί κάθε δέκατο του δευτερολέπτου από την μουσική του! Ξεπερνάει κάθε ταμπού και κάθε υπόννοια δηθενισμού και ανακατεύει ένα τόσο μεγάλο φάσμα ήχων με τόσο μεγάλη επιτυχία που αφομοιώνει μέχρι και την τελευταία επιρροή του. Αποτέλεσμα; Δεν χρειάζεσαι πάνω από πέντε δευτερόλεπτα για να αναγνωρίσεις κομμάτι του. Πόσοι urban παραγωγοί το κατάφεραν αυτό τα τελευταία χρόνια; Χα, σε αυτό είμαι σίγουρος πως οι λοιποί παραγωγοί του Paranoise θα απαντήσουν καλύτερα από εμένα.

Κλείνοντας το μίνι παραλήρημα, στην κορυφή βρίσκεται ένας Έλληνας: The Boy (όπως Mary and the Boy) ή αλλιώς Αλέξανδρος Βούλγαρης. Ο τύπος είχε κυκλοφορήσε με την Mary ένα αμφιλεγόμενο και προκλητικό για την υπερσυντηρητική κοινωνία μας άλμπουμ, έγιναν το (και καλά) κρυμμένο μυστικό της Αθήνας για μια περίοδο, ήρθε το Please make me dance που απέσπασε φοβερές κριτικές αλλά εμένα δεν με άγγιξε ιδιαίτερα και μετά: ΜΠΑΜ. Νομίζω ότι τα λόγια είναι λίγα, σκεφτείτε τι είπα πιο πάνω για άλμπουμ που μου άρεσαν λιγότερο από αυτό. Ελληνικοί στίχοι, επιθετικοί αλλά και αυτοσαρκαστικοί, δεν χάνει την όρεξη για κράξιμο συντηρώντας την διάθεση για σαρκασμό, τα κομμάτια εξελίσσονται κατά τη διάρκεια τους, χτίζονται και γκρεμίζονται και ξαναχτίζονται και πραγματικά: τηρουμένων των αναλογιών, αυτό το άλμπουμ σε μια περίοδο όπως τα 90's (ελλειπής ενημέρωση, ευκολότερη δημιουργία μύθων) θα μπορούσε να μείνει στην ιστορία! Είναι κρίμα να μην φτάσει ποτέ στα αυτιά σου αυτό το άλμπουμ. Συν τοις άλλοις, έχει μέσα κι ένα από τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς, το "Είμαι αυτός" για το οποίο έχω παραληρήσει αρκετά στο παρελθόν. Ρισπέτο στον The Boy που χωρίς διάθεση ελιτισμού κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ που προσωπικά με καθήλώσε.

Καλή χρονιά σε όλους, Πέμπτη 13/1 η πρώτη Inner Voyage του 2011, κλασσικά 4-6 μεσημέρι, καλά μυαλά να ΄χουμε και πολλά χαμόγελα. cheers paranoisers!

πι.ες: ΕΔΩ είναι τα κομμάτια που παίχτηκαν στην σχετική εκπομπή, 2 Δεκέμβρη 2010. Μεσα έβαλα και πρόχειρο εξώφυλλο για αυτοσχέδιο αλμπουμάκι. Enjoy :-)

Hooligans

Κακό πράμα το οπαδιλίκι. Σιχαμερό - και λίγα λέω. Μου τη δίνει ο τρόπος που ψυχαναγκάζει και υποχρεώνει τον οπαδό να υπερασπιστεί πράγματα που είναι αντικειμενικά μαλακίες. Μου τη δίνει ο παοκτσής που στηρίζει τον πάπαρο, ανεξέλεγκτο και ψυχολογικά ασταθή Γκαρσία, όταν αυτός μοιράζει μπουνίδια όπου βρει. Ωραία φάση βέβαια ο σαρκασμός και το χιουμορ: "Άντε μωρή Ρόκυ Γκαρσία, σπάστους τα μούτρα". Ναι, με τα τραγελαφικά σκηνικά θα κάνουμε και πλάκα, μιας και υπάρχει το άλλο άκρο, του οποίου το όνομα είναι ακόμα πιο σιχαμερό: Σοβαροφάνεια. Στην πολιτική ειδικά, το οπαδιλίκι έχει ξεπεράσει τα όρια της βλακείας. Τρόπος του λέγειν φυσικά, μιας και η βλακεία δεν έχει όρια. Μάλιστα έχει καθιερωθεί ακόμα κι εδώ η λέξη "οπαδός". Jesus fucking Christ dudes! Αποστασιοποιηθείτε, προσπαθήστε να αντικειμενικολογήσετε, γίνετε το ίδιο αυστηροί με όλους. Και το ίδιο αστείοι επίσης. Που κολλάει τώρα το παραλήρημα περι ποδοσφαιροπολιτικολογικής οπαδού; Με τη μουσική φυσικά. Η οποία μουσική τρίβει την ανετίλα της στη μούρη όλων. Οι οποίοι όλοι χρειάζονται λίγο χαλάρωμα και αρκετό καθαρό μυαλό.

Στο βλογκ της Inner Voyage είχα κάνει κάποιες σκέψεις περί ταμπέλων στη μουσική και αναφέρθηκα στον πρώην παγκόσμιο πόλεμο ηλεκτρονικάριων και κιθαριστικών. Ε λοιπόν, όλο αυτό το σκηνικό μόνο τα μέσα και τις εταιρείες ευνόησε. Όπως και πολλά βλογ, ιστοσελίδες, τηλεοπτικές εκπομπές κλπ, έτσι και η μουσική βιομηχανία επιχείρησε τότε να δημιουργήσει τεχνητές κόντρες για να κρατήσει το πεθαμένο ενδιαφέρον του κόσμου στο πρόσωπο της. Ο εύκολος τρόπος για να προσελκύσεις την προσοχή του κόσμου-πελάτη, όταν είσαι τραγικός σε κάθε θεμιτο μέσο (ποιότητα υπηρεσιών, καλές ιδέες, πρωτότυπα θέματα) είναι να προχωρήσεις σε αθέμιτα μέσα: προκαλείς. Προκαλείς έντονα, δημιουργείς αψιμαχίες και διαφωνίες και αφήνεις τα αντίπαλα στρατόπεδα να σου δώσουν δημοσιότητα. Πέρασαν όμως αυτές οι εποχές και συνειδητοποιήσαμε -με την καθοριστική συμβολή του ίντερνετ- ότι οι εταιρείες που βγάζουν λεφτά από τη μουσική (είτε αυτές λέγονται δισκογραφικές, είτε εκδοτικοί οίκοι, είτε Bono :P) ήταν, είναι και θα είναι ξεπερασμένες. Ντεμοντέ. Κλάιν σε φάση.

Αυτός ίσως είναι και ο κύριος λόγος εξ' αιτίας του οποίου όλα γίνονται τόσο αθόρυβα. Το hype από δουλειά την βιομηχανίας μετατράπηκε σε δουλειά του ακροατή. Word of mouth (ή καλύτερα word of wall στην facebook-ική εποχή) και φυσικά βλογ και εκλεκτά site. Αυτό μας έχει κάνει χαλαρούς, ήρεμους, διαλλακτικούς. Ανταλλαγές ήχων και οριζόντων. Βέβαια στην Ελλάδα έχουμε ένα θέμα με το ραδιόφωνο, το οποίο είναι ακόμα σε ελεεινά επίπεδα απ' όλες τις απόψεις: παραγωγοί, μουσικές, σκλαβιά της λίστας, σκλαβιά συμβάσεων. Μην είμαστε γκρινιάρηδες όμως. Το ιντερνετικό ραδιόφωνο, όπως και ο Paranoise καλή ώρα, αναπτύσσεται σταθερά και ποιοτικά, ερασιτεχνικά από τη μία, με πλήρεις ελευθερίες ήχων και λέξεων από την άλλη! Οι μουσικόφιλοι παγκοσμίως έχουν αράξει και καίνε τα μυαλά τους με μουσικές κάθε είδους, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ καθιερώθηκε η καλή ποιότητα των mp3 (=320kbps) και εξαπλώνεται τo lossless format του flac. Εννοείται πως είναι ελάχιστοι αυτοί που αγοράζουν δίσκους, ποιος έχει τη δυνατότητα να δίνει 20 ευρώ για κάθε καινούριο άλμπουμ; Μόνο κάλυψη κενών της δισκοθήκης μας, με αγορές παλιών άλμπουμ σε προσφορά.

Αυτό βέβαια θα αλλάξει σύντομα, τα ηλεκτρονικά δισκοπωλεία υπάρχουν εδώ και χρόνια. Θα βοηθήσουν και οι κρατικές νομοθεσίες που θα βάλουν τους παρόχους να κάνουν τους μπάτσους πάνω από το κεφάλι μας, και με μαθηματική ακρίβεια σε κάποια χρόνια η πειρατεία θα γίνει αυτό που προοριζόταν εξαρχής. Παράνομη, με αυστηρες κυρώσεις και όχι με τόσο μεγάλη απήχηση στην κοινωνία. Οι περισσότεροι θα πληρώνουν τα Χ ευρώ τον μήνα για απεριόριστο κατέβασμα και θα υπάρχουν οι λίγοι που θα ριψοκινδυνεύουν το ίντερνετ τους κατεβάζοντας από rapidshare, hotfile και κωδικοποιημένα τόρρεντς. Αλλά υπάρχει πιο ανοργασμικό θέμα συζήτησης; Εδώ μιλάμε για μουσική ρε. Τα λέμε.

Crippled Black Phoenix - I, Vigilante

Καινούριο album από τους Crippled Black Phoenix. Δεν είναι ακριβώς το είδος πρότασης που αντέχει να μείνει ασχολίαστο, έτσι; Η βρετανική μπάντα κυκλοφόρησε το I, Vigilante την τελευταία μέρα του καλοκαιριού. Τυχαίο; Ίσως. Αν έχει ακούσει κανείς τις προηγούμενες δουλειές τους όμως, μπαίνει σε σκέψεις. Δεν θα μπορούσε να είναι πιο πετυχημένη η περιγραφή που έδωσαν οι ίδιοι: endtime ballads.

Στην ουσία τώρα, τα 6 μόλις κομμάτια του άλμπουμ διαρκούν συνολικά 48 λεπτά και αν κάποιος έχει κάτι να πει ας το πει τώρα αλλιώς να σωπάσει για πάντα: αν διαρκούσε 38' θα πανηγύριζα! Το εισαγωγικό Troublemaker είναι η ένωση του ακουστικού, νωχελικού, καταραμένου A love of shared disasters με το πιο ηλεκτρισμένο και τσαμπουκαλεμένο 200 tons of bad luck. Πραγματικό διαμάντι και άξιος διάδοχος: We forgotten who we are (όχι δεν έκανα λάθος στο ρήμα, έτσι λέγεται το κομμάτι) με συνεχή κλιμάκωση, ωραίες κιθάρες και φωνητικά. Σούπερ συνέχεια με το Fantastic juice, όπου το πιάνο παίζει μπαλίτσα με τις κιθάρες και είναι τόσο όμορφο που σχεδόν πονάει. 4o στη σειρά, το Bastogne blues μας στέλνει αμέσως στο A love of shared disasters και στις αργά εξελισσόμενες μελωδίες, τα ελεγειακά φωνητικά και την επική ενορχήστρωση. Κι εκεί που έχεις αράξει όμορφα με τσέλο, πιάνο, κιθάρες και τα ρέστα, πετάγονται δύο hillbillies τράγοι αμερικανοί και σε κυνηγάνε με εξάσφαιρα. Ειλικρινά. Ακούστε τα πρώτα 4 κομμάτια και μετά όποιος τελειώσει και το 5ο κερδίζει γεύμα με τον κιθαρίστα που κάνει το σόλο στο διάστημα 1:36-1:50. Και το πράμα γίνεται ακόμα χειρότερο με το hidden track (Jesus guys, hidden track? It's 2010..), το Burning bridges που μου φέρνει σε καμιά ξεπλυμένη κάπου μεταξύ 1965-1975 που τραγουδάει επειδή δεν ξέρει να κάνει τίποτα άλλο! Die hippie, die. No offense, απλά όταν ακούς τέτοιους ήχους, οι χαζοχαρούμενες σιξτίλες δεν έχουν καμία θέση (μόνο οι γκαραζοσιξτίλες, εκεί αλλάζει το πράμα).

Η ουσία -πέρα από την ευχαρίστηση του να κράζεις- είναι ότι οι CBP κυκλοφόρησαν τέσσερα crippled-black-phoenix-κομμάτια και άλλα δύο που απλά σε βγάζουν εκτός κλίματος και σου χαλάνε τη στιγμή. Αυτό είναι τόσο κρίμα όσο και ακατανόητο. Όπως και να 'χει, το I, Vigilante αξίζει. Έστω και για τα τέσσερα πρώτα κομμάτια.