Plughead - Tropicalismo dj set part 2

Μπορείτε να ακούσετε τώρα από το παρακάτω mixcloud player το δεύτερο μέρος του ηχογραφημένου live vinyl set του Plughead στο Μανιτού bar στον Βόλο, σε μια καλοκαιρινή βραδιά του Ιουλίου.

Σε σχέση με το πρώτο μέρος, αυτό έχει περισσότερη dance διάθεση και κινείται βέβαια σε afro, funk, tropical sounds με αρκετά edits και remixes, με την τιμητική τους να έχουν οι Bersa Discos και Man Recordings, ενώ το τελείωμα γίνεται με drum 'n' bossa. enjoy!

Tropicalismo - DJset - part 2 by Plug Head 

Aν κάποιος επιθυμεί link για κατέβασμα επικοινωνεί κατευθείαν με τον paranoiser Plughead.

Plughead - Tropicalismo dj set part1

O Plughead, ραδιοφωνικός παραγωγός του Paranoise από την Θεσσαλονίκη και DJ, ανέβασε στο mixcloud του την ηχογράφηση του πρόσφατου dj set του, όπως ηχογραφήθηκε live στο Μανιτού bar στον Βόλο το προηγούμενο Σάββατο 6 Ιουλίου.

Ο τίτλος του σετ είναι ο ίδιος με το συγκεκριμένο event, Τropicalismo, και είναι χωρισμένο σε 3 parts τα οποία θα ανέβουν σταδιακά μέχρι το τέλος του καλοκαιριού. Εσείς μπορείτε για την ώρα να ακούσετε το πρώτο με διάρκεια 74 λεπτά. Afro, funk, latin, tropical sounds...

Tropicalismo - DJset - Part 1 by Plug Head 

Tracklist δεν υπάρχει ωστόσο αναγράφονται στο player κάποιες από τις κυκλοφορίες που ακούγονται, ενώ αν κάποιος θέλει download link επικοινωνεί απευθείας με τον Plughead.

Live Report :: Psychic Ills / This Is Nowhere :: 26/3

Τρίτη 26 Μαρτίου. Κατά τις 22:00 κατηφορίζω προς Λαδάδικα για το live των Psychic Ills με άνοιγμα από This is Nowhere. Σπάνια έχω την ευκαιρία να ακούσω στην πόλη μία μπάντα που μ’ αρέσει στα ντουζένια της και στα μεστά της. Ο ήχος του (τότε) ντουέτου από την Νέα Υόρκη, υπάρχει αρκετό καιρό στα υπ’ όψιν, αλλά «έκατσε» με τα πολλά repeat των δύο τελευταίων άλμπουμ. Το προαίσθημα καθ’ οδών έλεγε ότι θα περνάγαμε καλά.

Αρκετά στριμωγμένος ο ισόγειος χώρος της Μαύρης Τρύπας στις 22:35 , σε αρκετά καλύτερη κατάσταση ο δεύτερος όροφος – ο οποίος θα γέμιζε αργότερα- και μάλιστα με καλύτερο ήχο, μιας και το χαμηλό ύψος του stage στο ισόγειο προσφέρει στο κοινό μπόλικο feedback και distortion κατευθείαν από τους ενισχυτές των μουσικών.

Έχουν ήδη αρχίσει οι This is Nowhere οι οποίοι παρουσιάζουν ένα set με κομμάτια τους παιγμένα πιο αργά με σχεδόν dub μπασογραμμές, κιθαριστικά ριφ που σέρνονται στο πάτωμα, γυναικεία φωνητικά και θορυβώδη σπασίματα. Δεν ήταν καλό support. Αν με τον όρο support εννοείς μία μέτρια μπάντα που παίζει το ηχητικό χαλί όσο τα λες με τον φίλο σου πριν αρχίσει το «πραγματικό» live, οι This is nowhere απέτυχαν. Είναι εμφανής επί σκηνής η δουλειά που έχει γίνει στο σχήμα – δεν είναι και λίγο να διασκευάζεις τον εαυτό σου – και το αποτέλεσμα είναι ένα χαρμάνι επιρροών και πρωτότυπων ιδεών που απαιτεί την προσοχή του κοινού για να λειτουργήσει.

Με την βαρετή έννοια του όρου support, οι This is nowhere δεν κάνουν πλέον για support αλλά για main act – για όσους φυσικά οι χαρακτηρισμοί αυτοί έχουν κάποιο νόημα.

Πάντα όταν πάω σε κάποιο live προσπαθώ να αποβάλω το σκεπτικό του «ποιά κομμάτια θα ήθελα να ακούσω στο live» και μετά να σχολιάσω το live αναφέροντας ποια κομμάτια έπαιξαν και ποια όχι. Οι Psychic Ills δεν ξέρω ποια κομμάτια έπαιξαν στο live. Βασικά ίσως να μην γνωρίζω κανέναν τίτλο κομματιού τους. Δεν έχω ιδέα τι λένε οι στίχοι. Πολύ απλά γιατί δεν έχει σημασία.

Η μαγκιά που κάνουν οι Psychic Ills –την υποπτεύεσαι από τα άλμπουμ, το καταλαβαίνεις καλύτερα στο live - είναι ότι καταφέρνουν να απευθυνθούν στο απόκρυφο σημείο του εγκεφάλου μας όπου αποθηκεύονται όλα τα «αχ αυτό κάπου το ξέρω». Ο ήχος τους έχει κάτι το γνώριμο, όχι σαν αντιγραφή, αλλά σαν τυχαίο κολλάζ μουσικών που γουστάρεις έτσι ώστε να θυμίζουν Beach Boys, Velvet Underground, Spacemen 3, σχεδόν ταυτόχρονα, συνειρμικά, χωρίς να μπορείς να διαχωρίσεις τι ακριβώς σου θυμίζει τι.

Σε μιάμιση ώρα – ίσως και κάτι παραπάνω, οι Psychic Ills κάλυψαν πάντως αρκετά μεγάλο μέρος της παλέτας τους, εναλλάσσοντας ορχηστρικά ημί – τζαμαρίσματα με αργόσυρτα «λευκά» blues και τα πιο motorik χορευτικά (;) κομμάτια τους. All in all, μία γεμάτη βραδιά, με δύο main act και δύο διαφορετικές προσεγγίσεις στο κτήνος -παρακαταθήκη των δεκαετιών 60 και 70, του προηγούμενου αιώνα- που ονομάζεται rock ψυχεδέλεια.

Psychic Ills live in Greece

Με αφορμή την καινούρια τους δουλειά "Οne track mind" που κυκλοφόρησε στις 19 Φεβρουαρίου από την Sacred bones, οι νεουορκέζοι Psychic Ills περιοδεύουν στην Ευρώπη περνώντας και από την Θεσσαλονίκη. Έτσι την Τρίτη 26 του Μάρτη θα βρεθούν στον χώρο Μαύρη Τρύπα.

Οι Tres Warren και Elizabeth Hart, αποτελούν το δίδυμο των Psychic Ills. Συστάθηκαν στη Nέα Yόρκη στα τέλη του 2003 και κυκλοφορούν το 2006 το πρώτο του άλμπουμ "Dins" που τους έκανε αμέσως γνωστούς σαν μία από τις πιο πολλά υποσχόμενες μπάντες της νέο - ψυχεδελικής ροκ σκηνής.

Τρία χρόνια αργότερα, κυκλοφορούν τον δίσκο "Mirror Εye" (2009),  ενώ το 2011 και κάτω από τα φτερά της sacred bones records, κυκλοφορούν το "Ηazed Dream" με αλλαγμένη την σύνθεση της μπαντας αλλά και με έναν ήχο λιγότερο αυτοσχεδιαστικό, βουτηγμένο πάντα όμως στην "νωχελική" ψυχεδέλεια, ύφος πλέον σήμα κατατεθέν του σχήματος.

Την συμπλήρωση των 10 χρόνων για τους Psychic Ills έρχεται να σημάνει το άκρως ατμοσφαιρικό "Οne track mind". Υπνωτικές μπασογραμμές και λιωμένες κιθάρες, ο δίσκος ακούγεται σαν την συνέχεια του Ηazed Dream και παράλληλα αποτελεί την πιο ώριμη δουλειά της μπάντας.

Σπάνια έχουμε την ευκαιρία στην Ελλάδα να παρακολουθήσουμε ζωντάνα ένα σχήμα κατά την ανοδική τους πορεία. Ένα live που συστήνεται ανεπιφύλακτα, τόσο για τους οπαδούς του είδους, όσο και για αυτούς που ενδιαφέρονται για μία πρώτη σύσταση και γνωριμία με τον χώρο της νέο - ψυχεδέλειας.

Να σημειωθεί επίσης ότι οι Psychic Ills θα εμφανιστούν επίσης σε Αθήνα και Λάρισσα, 24 και 25 Μαρτίου αντίστοιχα. Σε ρόλο υποστήριξης οι δικοί μας This Is Nowhere (Θεσσαλονίκη και Αθήνα) και Alien Mustangs (Λάρισσα).

events pages:
http://www.facebook.com/events/127395470776595/  (Θεσσαλονίκη)
http://www.facebook.com/events/120139648159519/  (Aθήνα)
http://www.facebook.com/events/347101145406937/  (Λάρισσα)

Plughead - Black Blessings mix

Το Black Βlessings είναι ένα jazz mix από τον Plughead για την εκπομπή, DJset series και σελίδα Nervous Tribe με κομμάτια παρμένα κυρίως από το τεράστιο κεφάλαιο της Μαύρης Μουσικής, την Spiritual Jazz της δεκαετίας του '70.

Οι λατρευτικές μουσικές δοξασίες της Αφρικής, συναντάνε την έντονη πολιτικοποίηση της τότε Αμερικής και την μάχη της Μαύρης Κοινότητας για ανεξαρτησία και ισότητα, δημιουργώντας έναν πολιτικό-λατρευτικό μύθο αντίστοιχο με εκείνον των μουσικών της Τζαμάικα. Πολιτική, επιστήμη, παράδοση, θρησκεία και ιστορία μπλέκονται μεταξύ τους μέσω της τέχνης σε μία προσπάθεια να οριστεί η Μαύρη Φυλή ως ολότητα με κοινές πολιτισμικές αναφορές και ρίζες.

Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις όλα τα παραπάνω για να εκτιμήσεις το περιεχόμενο του mix. Δεν θα αλλάξει το χρώμα του δέρματος όσες φορές και να το ακούσεις. Αυτό που δίνει το Black Blessings είναι μία αίσθηση δοξασίας, σαν να παίρνεις μέρος σε μία λατρευτική γιορτή, με την θρησκευτική έκσταση να παραμονεύει στην γωνία. 

NTR 03 - Black Blessings by Plug Head 

«Θρησκευτική» όχι με την σημερινή στείρα εμπορευματοποιημένη έννοια, αλλά με την ελεύθερη και εξωστρεφή έκφραση της, σαν ένας jazz ύμνος για την νέα χρονιά. Παράλληλα με όλες τις εκκλησιαστικές χορωδίες που μπορεί να σου φέρνει το mix στο μυαλό, το πολιτικό μήνυμα παραμένει ηχηρό. 

Αντικαταστήστε λέξεις κλειδιά στο τελευταίο spoken word κομμάτι του mix με δικές μας, πιο γνώριμες λέξεις της ελληνικής πραγματικότητας κάντε τους απαραίτητους παραλληλισμούς και ξαφνικά το μήνυμα της Μαύρης Φυλής, γίνεται εξαιρετικά οικείο. 

download link:
http://www.sendspace.com/file/r1uja7

012 reviewed by the Plughead

Ηλεκτρονικές παραγωγές που θολώνουν τα σύνορα μεταξύ ταμπέλας και προσεγγίζουν την μουσική σαν ένα στοιχειωμένο θορυβώδες μουρμουριτό του ραδιοφώνου που έπαιζε στην εφηβεία μου (δεκαετία του ’90) και αρκετά παραπέρα. 

Το Boomkat τοποθετεί τον πρώτο δίσκο των Raime μεταξύ dub και doom metal. Δύο είδη που μπορώ να κατανοήσω ως  άκρα αλλά δεν φαντάστηκα ποτέ το ενδιάμεσο. Οι Raime το φαντάστηκαν (Quarter Turns Over A Living Line (Blackest Ever Black). 

Πολλά καλά σε κάτι που διαμορφώνεται σαν ήχος που πιάνει ένα ευρύτερο φάσμα από  post punk και noise rock μέχρι house, dub και techno. 

Τσεκάρετε και άλλες κυκλοφορίες της Blackest Ever Black , Downwards, Modern Love – πολύ καλός φετινός δίσκος από Andy Stott, Pye Corner Audio στην Ghostbox, Silent Servant – Negative Fascination επίσης δισκάρα, Professor Geenius – Hassan (από την φοβερή L.I.E.S ) … Έπεσα με τα μούτρα όπως είχα πέσει στην dubstep το 06-07.

 Μαύρα, Αφρική, Αμερική (Βόρεια και Νότεια). Αφρική δεκαετίας του ’70, ψυχεδελικές κιθάρες και κρουστά κυρίως από συλλογές και reissues. Κaratamba – Ndigal, δισκάρα ξεθαμμένη από τον συμπατριώτη μας της Terranga Beat. Lijadu Sisters re-issue από Soul Jazz...

Η έννοια των Roots όμως φαίνεται ότι προχωρά προς το παρόν πάντως. Roots είναι πλέον και η Techno και Ηοuse και εκεί θα βρείτε το re-issue από την Rush Hour Εlbee bad - Τhe prince of dance music - the true story of house music ή την συλλογή Personal Space – Electronic Soul 1974 -84 από την Chocolate Industries. 

Σε παρόμοιο κλίμα, κυκλοφορεί μέσα στο 2012 και η In to the Light: A Journey Into Greek Electronic Music, Classics & Rarities από την εταιρεία In to the Light, μία ιστορία στην οποία είναι μπλεγμένη η πολύ καλή Αθηναϊκή Echovolt. Και οι δύο συλλογές είδη προς εξαφάνιση, ήδη 

 

Κarriem Rigins – Alone Together (Stones Throw) jazz ντράμερ που πετάει beats σαν τον Dilla. Ασυνάρτητα, offbeat, ακατέργαστα. Παίζει ακόμη jazz, αλλά αντί για drum kit έχει ένα ΜPC. JJ Doom – Κey to Kuffs (Stones Throw και πάλι) o Doom ασυναρτητεί πάνω στα ασυνάρτητα beats του Jneiro Jarel και φανταχτερές συμμετοχές,

ακόμη πιο φανταχτερό όμως φέτος ήταν το Rocket Juice and The Moon album. (Honest Jons) Η υπερμπάντα των Albarn, Flea και Tony Allen. Υπερσύγχρονο Afrobeat με εξίσου φανταχτερές συμμετοχές. Όσο καλό σου ακούγεται. 

Στο afro-beat επίσης ο δίσκος του Doctor L, Μοnophonics πολύ καλοί, Meridian Brothers από Μποκοτά μέσω Soundway, Menagerie με συμμετοχή Roy Ayers στην Tru-Thoughts, Kid Koala και τα διαλυμένα blues του, Kelan Philip Cohran & The Hypnotic Brass Ensemble φοβερός δίσκος πάλι από την Honest Jons, Georgia Anne Muldrow – Seeds σε παραγωγή Madlib, 

Καλύτερος rock δίσκος της χρονιάς GOAT – World Music (Rocket Recordings). Με την βουντού κατάρα ενός χωριού στη Σουηδία.

Άρχισα να φτιάχνω ένα club στην φαντασία μου. Φέτος έπαιζε Karenn Zed Bias, MPIA3, Rrose, Randomer,  Tessela, Visionist, My Nu Leng, Blawan,Chunky,  French Fries, Happa, Blackwax, Joy O, Actress, Lukid, 808 drum machines, dread basslines. Αuntie Flo – Future Rhythm Machine afrohouse / bass δισκάρα, ο Legowelt έκανε πολύ καλή επιστροφή, Juju & Jordash με 90 λεπτά δίσκο

O Burial με την ψυχή στο στόμα προλαβαίνει να κυκλοφορήσει πριν το τέλος του 2012, ενώ ο πρώτος του δίσκος γίνεται re-issued. Μένει να δούμε αν θα αντέξει το πολύ Hype. Ο Flying Lotus φέτος απογοήτευσε τελικά, στην πέμπτη ακρόαση.

Πίσω στην πατρίδα, Tendts, Φανταστικοί Ήχοι, Circo Inverso από ηλεκτρονικούς ήχους πηγαίνουν το πράγμα ένα βήμα παραπάνω αρχικά για τους εαυτούς τους αλλά και για την όλη «σκηνή», αν υπάρχει τέτοιο πράγμα στην χώρα μας.

Στους πιο rock ήχους, είχαμε το split Τhis Is Nowhere και De Sades, και οι δύο μπάντας σώας τας φρένας και τας γκάζιας. Πολλά γλέντια στα live τας

Ο κόσμος τελείωσε. Το μόνο πρόστιμο που θα μας σώσει είναι για την έλλειψη πρωτοτυπίας.

Live Report :: Kilimanjaro Darkjazz Ensemble

Το Σάββατο 20 Οκτωβρίου οι Kilimanjaro Darkjazz Ensemble βρέθηκαν στην Θεσσαλονίκη και στην σκηνή του Block 33. Πρώτη εμφάνιση του πειράματος των Bong Ra και Gideon Kiers στην πόλη μας, της οποίας η ανακοίνωση εξέπληξε ευχάριστα. 

Οι ήχοι της μπάντας δεν αποτελούν «προϊόν» για εύκολη κατανάλωση και γρήγορη πέψη και η διοργάνωση live του πιο πειραματικού άκρου αυτού που γενικώς αποκαλείται εναλλακτικό, δυστυχώς σπανίζει.

Τα προβλεπτικά δεν ήταν και πολύ ευοίωνα, περίμενα να πάω στο live και να είμαστε το πολύ πενήντα νοματαίοι. Έπεσα έξω. Η προσέλευση του κόσμου ήταν σε πολύ καλά επίπεδα και μάλιστα ως κοινό, η αντιμετώπιση του θεάματος επί σκηνής ήταν υποδειγματική.

Έχω βρεθεί στην Ελλάδα σε υποτονικές – λόγω μουσικού ύφους – συναυλίες, όπου το κοινό αντιμετωπίζει την μουσική ως φόντο για να πίνει το ποτό του και εμπλουτίζει το soundtrack της βραδιάς με ένα συνεχές μουρμουρητό, σε εκνευριστικό σημείο, να θέλεις να φωνάξεις «σκάστε, θέλω να ακούσω». Η εμφάνιση των TKDE δεν ήταν μία από αυτές.

 Μουσικές του είδους απαιτούν αφοσίωση για να βιώσεις την δυναμική τους και στην συγκεκριμένη περίσταση ο κόσμος την έδωσε απλόχερα, σε βαθμό που με κάνει να πιστεύω ότι πλέον σαν κοινό έχουμε ωριμάσει αρκετά και μπορούμε να εκτιμήσουμε και πράγματα που ξεφεύγουν από το κλισέ του κουπλέ-ρεφραίν-sing along-παλαμάκια.

Επί της μουσικής ουσίας τώρα. Βιομηχανικές ατμόσφαιρες, θόρυβος, drones πνευστών και άναρθρα φιλτραρισμένα γυναικεία φωνητικά, αποτέλεσαν την βάση για την δημιουργία ενός αβέβαιου ηχητικού χώρου και αυτού του κλειστοφοβικού uneasy συναισθήματος που συνοδεύει τα καλύτερα ατμοσφαιρικά θρίλερ. 

Οι δυνατές εντάσεις βοήθησαν αρκετά την διαδικασία εμβύθισης στους γλυκούς εφιάλτες των TKDE, ενώ η συνεχόμενη υποβόσκουσα ένταση εκτονωνόταν ενίοτε με ρυθμικά break ξεσπάσματα, συνυφασμένα με το breakcore ιστορικό του εγκεφάλου Justin Kohnen. Κομμάτια μεγάλης διάρκειας, ελάχιστα σημεία όπου τα υπνωτικά γυναικεία φωνητικά γίνονταν τραγούδι και στίχοι, σκοτάδι, πειραγμένα βίντεο σαν από κάποια άγνωστη noir ταινία… 

Όλα τα παραπάνω σε λεπτές ισορροπίες μεταξύ τους. Σαν ένα ετοιμόρροπο στοιχειωμένο οικοδόμημα, ψυχρό σκληρό και αφιλόξενο από την μία, αλλά παράνομα ελκυστικό από την άλλη. Η λογική μπορεί να σου ζητήσει να απομακρυνθείς, αλλά ένα απροσδιόριστο κάτι σε κρατά εκεί, καθηλωμένο.

Περισσότερο εμπειρία παρά συναυλία, η εμφάνιση των TKDE νομίζω άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Θα πρέπει να σημειωθεί επίσης  ότι η μπάντα μοίρασε σε όσους ήρθαν να τους ακούσουν δωρεάν το νέο τους album σε μορφή download.

Μοναδική μικρή επισήμανση για την παραγωγή ενός γενικά πολύ καλού event. Νομίζω θα έπρεπε να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στο οπτικό κομμάτι του project. Δεν θα με παραξένευε καθόλου αν οι TKDE έπαιζαν πίσω από ένα τεράστιο πανί προβολής. 

Γενικότερα νομίζω ότι πιο πειραματικές μουσικές απαιτούν διαφορετικές σκηνικές προσεγγίσεις από το παραδοσιακό συναυλιακό ροκ στήσιμο αλλά ποιος ξέρει, όπως φάνηκε να ωριμάζουμε σαν κοινό, ίσως στα επόμενα βήματα εξελιχθούμε και στην διοργάνωση…cheers