Live Report :: Psychic Ills / This Is Nowhere :: 26/3

Τρίτη 26 Μαρτίου. Κατά τις 22:00 κατηφορίζω προς Λαδάδικα για το live των Psychic Ills με άνοιγμα από This is Nowhere. Σπάνια έχω την ευκαιρία να ακούσω στην πόλη μία μπάντα που μ’ αρέσει στα ντουζένια της και στα μεστά της. Ο ήχος του (τότε) ντουέτου από την Νέα Υόρκη, υπάρχει αρκετό καιρό στα υπ’ όψιν, αλλά «έκατσε» με τα πολλά repeat των δύο τελευταίων άλμπουμ. Το προαίσθημα καθ’ οδών έλεγε ότι θα περνάγαμε καλά.

Αρκετά στριμωγμένος ο ισόγειος χώρος της Μαύρης Τρύπας στις 22:35 , σε αρκετά καλύτερη κατάσταση ο δεύτερος όροφος – ο οποίος θα γέμιζε αργότερα- και μάλιστα με καλύτερο ήχο, μιας και το χαμηλό ύψος του stage στο ισόγειο προσφέρει στο κοινό μπόλικο feedback και distortion κατευθείαν από τους ενισχυτές των μουσικών.

Έχουν ήδη αρχίσει οι This is Nowhere οι οποίοι παρουσιάζουν ένα set με κομμάτια τους παιγμένα πιο αργά με σχεδόν dub μπασογραμμές, κιθαριστικά ριφ που σέρνονται στο πάτωμα, γυναικεία φωνητικά και θορυβώδη σπασίματα. Δεν ήταν καλό support. Αν με τον όρο support εννοείς μία μέτρια μπάντα που παίζει το ηχητικό χαλί όσο τα λες με τον φίλο σου πριν αρχίσει το «πραγματικό» live, οι This is nowhere απέτυχαν. Είναι εμφανής επί σκηνής η δουλειά που έχει γίνει στο σχήμα – δεν είναι και λίγο να διασκευάζεις τον εαυτό σου – και το αποτέλεσμα είναι ένα χαρμάνι επιρροών και πρωτότυπων ιδεών που απαιτεί την προσοχή του κοινού για να λειτουργήσει.

Με την βαρετή έννοια του όρου support, οι This is nowhere δεν κάνουν πλέον για support αλλά για main act – για όσους φυσικά οι χαρακτηρισμοί αυτοί έχουν κάποιο νόημα.

Πάντα όταν πάω σε κάποιο live προσπαθώ να αποβάλω το σκεπτικό του «ποιά κομμάτια θα ήθελα να ακούσω στο live» και μετά να σχολιάσω το live αναφέροντας ποια κομμάτια έπαιξαν και ποια όχι. Οι Psychic Ills δεν ξέρω ποια κομμάτια έπαιξαν στο live. Βασικά ίσως να μην γνωρίζω κανέναν τίτλο κομματιού τους. Δεν έχω ιδέα τι λένε οι στίχοι. Πολύ απλά γιατί δεν έχει σημασία.

Η μαγκιά που κάνουν οι Psychic Ills –την υποπτεύεσαι από τα άλμπουμ, το καταλαβαίνεις καλύτερα στο live - είναι ότι καταφέρνουν να απευθυνθούν στο απόκρυφο σημείο του εγκεφάλου μας όπου αποθηκεύονται όλα τα «αχ αυτό κάπου το ξέρω». Ο ήχος τους έχει κάτι το γνώριμο, όχι σαν αντιγραφή, αλλά σαν τυχαίο κολλάζ μουσικών που γουστάρεις έτσι ώστε να θυμίζουν Beach Boys, Velvet Underground, Spacemen 3, σχεδόν ταυτόχρονα, συνειρμικά, χωρίς να μπορείς να διαχωρίσεις τι ακριβώς σου θυμίζει τι.

Σε μιάμιση ώρα – ίσως και κάτι παραπάνω, οι Psychic Ills κάλυψαν πάντως αρκετά μεγάλο μέρος της παλέτας τους, εναλλάσσοντας ορχηστρικά ημί – τζαμαρίσματα με αργόσυρτα «λευκά» blues και τα πιο motorik χορευτικά (;) κομμάτια τους. All in all, μία γεμάτη βραδιά, με δύο main act και δύο διαφορετικές προσεγγίσεις στο κτήνος -παρακαταθήκη των δεκαετιών 60 και 70, του προηγούμενου αιώνα- που ονομάζεται rock ψυχεδέλεια.

review from Kokolo live at Gaia

Την περασμένη Πέμπτη στο Γαία Live στην Θεσσαλονίκη, είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε τους Αμερικανούς Kokolo Afrobeat Orchestra.

Η σκηνή γέμισε από νωρίς με funk ήχους απ' τους Nasa Funk που με πολύ ωραίες μουσικές μας κράτησαν συντροφιά για αρκετή ώρα. Μετά τις 12, εμφανίστηκαν στη σκηνή τα πέντε μέλη των Kokolo και πραγματικά απ' το πρώτο δευτερόλεπτο υπήρχε έκρηξη.

Kokolo επί σκηνής ΓΑΙΑ live 6/12/2012

Το, άλλη μια φορά, λίγο κοινό της Θεσσαλονίκης, είχε πολύ διάθεση και όσοι ήμασταν εκεί, περάσαμε σίγουρα υπέροχα. Η επαφή του συγκροτήματος με το κοινό αλλά και η δίψα του κοινού για τις υπέροχες Αfro Jazz μουσικές των Kokolo έκαναν τη βραδιά μοναδική.

Έπαιξαν τα πιο γνωστά τους τραγούδια και κάποια που δεν τα είχαμε ξανακούσει. Αλλά το σημαντικό είναι πώς ότι κι αν έπαιζαν υπήρχε ατέλειωτη διάθεση για χορό που μας μετέδιδαν από σκηνής. Μετά από αρκετή ώρα, φύγαμε χαρούμενοι και κουρασμένοι αλλά και λίγο απογοητευμένοι απ' την μικρή παρουσία του κόσμου.

Live Report :: Kilimanjaro Darkjazz Ensemble

Το Σάββατο 20 Οκτωβρίου οι Kilimanjaro Darkjazz Ensemble βρέθηκαν στην Θεσσαλονίκη και στην σκηνή του Block 33. Πρώτη εμφάνιση του πειράματος των Bong Ra και Gideon Kiers στην πόλη μας, της οποίας η ανακοίνωση εξέπληξε ευχάριστα. 

Οι ήχοι της μπάντας δεν αποτελούν «προϊόν» για εύκολη κατανάλωση και γρήγορη πέψη και η διοργάνωση live του πιο πειραματικού άκρου αυτού που γενικώς αποκαλείται εναλλακτικό, δυστυχώς σπανίζει.

Τα προβλεπτικά δεν ήταν και πολύ ευοίωνα, περίμενα να πάω στο live και να είμαστε το πολύ πενήντα νοματαίοι. Έπεσα έξω. Η προσέλευση του κόσμου ήταν σε πολύ καλά επίπεδα και μάλιστα ως κοινό, η αντιμετώπιση του θεάματος επί σκηνής ήταν υποδειγματική.

Έχω βρεθεί στην Ελλάδα σε υποτονικές – λόγω μουσικού ύφους – συναυλίες, όπου το κοινό αντιμετωπίζει την μουσική ως φόντο για να πίνει το ποτό του και εμπλουτίζει το soundtrack της βραδιάς με ένα συνεχές μουρμουρητό, σε εκνευριστικό σημείο, να θέλεις να φωνάξεις «σκάστε, θέλω να ακούσω». Η εμφάνιση των TKDE δεν ήταν μία από αυτές.

 Μουσικές του είδους απαιτούν αφοσίωση για να βιώσεις την δυναμική τους και στην συγκεκριμένη περίσταση ο κόσμος την έδωσε απλόχερα, σε βαθμό που με κάνει να πιστεύω ότι πλέον σαν κοινό έχουμε ωριμάσει αρκετά και μπορούμε να εκτιμήσουμε και πράγματα που ξεφεύγουν από το κλισέ του κουπλέ-ρεφραίν-sing along-παλαμάκια.

Επί της μουσικής ουσίας τώρα. Βιομηχανικές ατμόσφαιρες, θόρυβος, drones πνευστών και άναρθρα φιλτραρισμένα γυναικεία φωνητικά, αποτέλεσαν την βάση για την δημιουργία ενός αβέβαιου ηχητικού χώρου και αυτού του κλειστοφοβικού uneasy συναισθήματος που συνοδεύει τα καλύτερα ατμοσφαιρικά θρίλερ. 

Οι δυνατές εντάσεις βοήθησαν αρκετά την διαδικασία εμβύθισης στους γλυκούς εφιάλτες των TKDE, ενώ η συνεχόμενη υποβόσκουσα ένταση εκτονωνόταν ενίοτε με ρυθμικά break ξεσπάσματα, συνυφασμένα με το breakcore ιστορικό του εγκεφάλου Justin Kohnen. Κομμάτια μεγάλης διάρκειας, ελάχιστα σημεία όπου τα υπνωτικά γυναικεία φωνητικά γίνονταν τραγούδι και στίχοι, σκοτάδι, πειραγμένα βίντεο σαν από κάποια άγνωστη noir ταινία… 

Όλα τα παραπάνω σε λεπτές ισορροπίες μεταξύ τους. Σαν ένα ετοιμόρροπο στοιχειωμένο οικοδόμημα, ψυχρό σκληρό και αφιλόξενο από την μία, αλλά παράνομα ελκυστικό από την άλλη. Η λογική μπορεί να σου ζητήσει να απομακρυνθείς, αλλά ένα απροσδιόριστο κάτι σε κρατά εκεί, καθηλωμένο.

Περισσότερο εμπειρία παρά συναυλία, η εμφάνιση των TKDE νομίζω άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Θα πρέπει να σημειωθεί επίσης  ότι η μπάντα μοίρασε σε όσους ήρθαν να τους ακούσουν δωρεάν το νέο τους album σε μορφή download.

Μοναδική μικρή επισήμανση για την παραγωγή ενός γενικά πολύ καλού event. Νομίζω θα έπρεπε να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στο οπτικό κομμάτι του project. Δεν θα με παραξένευε καθόλου αν οι TKDE έπαιζαν πίσω από ένα τεράστιο πανί προβολής. 

Γενικότερα νομίζω ότι πιο πειραματικές μουσικές απαιτούν διαφορετικές σκηνικές προσεγγίσεις από το παραδοσιακό συναυλιακό ροκ στήσιμο αλλά ποιος ξέρει, όπως φάνηκε να ωριμάζουμε σαν κοινό, ίσως στα επόμενα βήματα εξελιχθούμε και στην διοργάνωση…cheers

Report from Nneka Live at block33

Την Παρασκευή που μας πέρασε, είχαμε την ευκαιρία να παρεβρεθούμε στο live της Νιγηριανής Nneka που πραγματοποιήθηκε στον χώρο του Block33 στην Θεσσαλονίκη σε μια διοργάνωση της One Step Forward.

Μετά τα support σχήματα Anima Nation και Expe, κατά τις 11+ εμφανίστηκε η τετραμελής μπάντα με πλήκτρα - ντραμς - μπάσο - κιθάρα, και με την Nneka να ευχαριστεί το κοινό για την συμμετοχή. Αν και πρώτη της φορά στην Ελλάδα και όχι τόσο πολύ γνωστή, μαζεύτηκε αρκετός κόσμος μιας και το μεγάλο stage ήταν γεμάτο! 

Οι περισσότεροι δεν ήξεραν τι ακριβώς ήρθαν να ακούσουν. Κάποιοι νόμιζαν ότι η Nneka είναι reggae, κάποιοι νόμιζαν hip hop και κάποιοι soul. Και φυσικά όλοι ήξεραν το Ηeartbeat. Τι ήταν τελικά? Ήταν όλα αυτά. Ήταν πολύ soul, αρκετό reggae και λίγο hiphop. Και βέβαια το ενθουσιώδες, πλην άσχετο κατά μέρος, κοινό γούσταρε πολύ και γνώμη μας πως ο κόσμος διψάει πολύ για μουσική όπως αποτυπώθηκε και στο προχθεσινό live.

Η συναυλία κράτησε γύρω στην μιάμιση ώρα, μαζί με encore. Η γοητευτική και όμορφη Nneka ήταν λίγο "κλειστή", χωρίς πολύ επικοινωνία με τον κόσμο, αλλά δε σταμάτησε να χορεύει. Φυσικά, ο συναισθηματισμός της στα τραγούδια που μιλούν για την Αφρική και κατά του καπιταλισμού, σε κάνει κάθε άλλο παρά απόμακρη να τη θεωρείς.

Αποκάλυψη σαφώς το πόσο καλή φωνή έχει, πράγμα για το οποίο αμφιβάλεις ακούγοντας studio ηχογραφήσεις. Η ίδια τραγούδησε τα γνωστότερα κομμάτια από όλη την ως τώρα πορεία της στην μουσική δισκογραφία, κυριότερα όμως από το τελευταίο της άλμπουμ.

live review: Death In Vegas / Tendts @Principal 15/3

ΙΝΤRO:

Οι Death In Vegas αποτελούν μία από τις καλύτερες μπάντες που «εξήγαγε» η Μεγάλη Βρετανία στα 90’s. Βρίσκοντας την χρυσή τομή ανάμεσα στον ηλεκτρικό και ηλεκτρονικό ήχο, την ψυχεδέλεια και την ποπ, έβαλαν την υπογραφή τους σε μία σειρά εξαιρετικών άλμπουμ, το καθένα με διαφορετικό ύφος και με αρκετά κομμάτια τους να έχουν γίνει πλέον διαχρονικά. 

Η πορεία τους φάνηκε να σταματά το 2003, αλλά 8 χρόνια μετά, το 2011, ξανάρχονται στο προσκήνιο με νέο άλμπουμ και ήχο αρκετά πιο ηλεκτρονικό, ίσως και πιο ποπ από ότι μας είχαν συνηθίσει  και πάλι καταφέρνοντας να αποσπάσουν καλές κριτικές και να κάνουν και μερικά χιτς. Εν ολίγοις φαίνεται να είναι μία μπάντα που ξέρει πολύ καλά τι κάνει.  

ON THE SPOT:

Την βραδιά  άνοιξε το «δικό μας» δίδυμο των Tendts, ή αλλιώς τα αδέρφια Παπαδάκη. 

Χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικούς υπολογιστές, κουμπάκια και στην συγκεκριμένη εμφάνιση και ηλεκτρική κιθάρα, οι Tendts δημιουργούν επί σκηνής κινηματογραφικές ήχο-ουτοπίες με διάσπαρτα abstract beats.

Δεν είναι η πρώτη φορά που τους βλέπω live και κάθε φορά μου δημιουργείται η ίδια αίσθηση. Τα κομμάτια τους μοιάζουν περισσότερο με σκίτσα, παρά με ολοκληρωμένες παραγωγές, σαν σε κάθε live να ανοίγουν μία μικρή χαραμάδα και αφήνουν τον κόσμο να κρυφοκοιτάξει στο καλειδορυθμικό σύμπαν που φαίνεται να έχουν εγκλωβιστεί – και να περνάν καλά εκεί μέσα.

Ο κόσμος, αμήχανος σαν να πιάστηκε να κάνει μπανιστίρι, δεν ήξερε αν έπρεπε να μείνει ακίνητος ή να ακολουθήσει τα δύο αδέρφια στο μόνιμο swing τους.

Σίγουρα αξίζει στους Tendts ένα εύγε. Γνωρίζουν μάλλον και ίδιοι ότι έχουν πολύ δρόμο και πειραματισμό μπροστά τους αλλά έχουν το θάρρος και το καλό θράσος να κάνουν το πείραμα τους μπροστά σε κόσμο, αντί να περιμένουν να τελειοποιηθεί από μόνο του στον σκληρό τους δίσκο.

Λίγο μετά το performance των Tendts, ανέβηκαν επί σκηνής οι Death In Vegas. Πρώτο κομμάτι της βραδιάς, το Dirge, όπου οι Vegas ρεμιξάρουν τους εαυτούς τους, μετατρέποντας ένα από τα πιο «δυνατά τους» κομμάτια σε intro. Στη συνέχεια ακούστηκαν μερικά κομμάτια από τον τελευταίο τους δίσκο, αρκετά διαδικαστικά, σαν ήταν κάποια υποχρέωση να τα συμπεριλάβουν στο σετ τους, πριν προχωρήσουν σε παλιότερο υλικό τους. 

Για το δεύτερο μέρος του σετ τους όντως επέλεξαν παλιότερα κομμάτια τους, εκτελέσεις οι οποίες ακούστηκαν αρκετά ανανεωμένες, για άλλη μία φορά μετά το αρχικό Dirge, σαν να διασκευάζουν τους εαυτούς τους. Ιδιαίτερα καλή αίσθηση μου άφησε ή νέα εκδοχή του Aisha, πιο αργή και ψυχεδελική από το τότε χιτ, με μπόλικο delay στο vocal sample του Iggy Pop. 

Οι πιο δυνατές στιγμές του live ήρθαν όμως προς το τέλος με το Hands Around My Throat το κομμάτι που κίνησε περισσότερο τον κόσμο και ένα πολύ γρήγορο και θορυβώδες jam πριν το «καληνύχτα και ευχαριστούμε», ακριβώς μιάμιση ώρα μετά τις πρώτες νότες του εναρκτήριου Dirge.  

Φάνηκε πάντως ότι η μιάμιση ώρα δεν ήταν αρκετή, μιας και το ζενίθ που χρειάζεται για να χαρακτηριστεί ένα live επιτυχημένο δεν ήρθε ποτέ. Από την μεριά του κόσμου, υπήρχε κάποιου είδους μούδιασμα, ελάχιστη κινητικότητα –ακόμη και στο πιο δυνατό τέλος.

 Από την μεριά των Death In Vegas δεν έγινε και ποτέ η υπέρβαση - με εξαίρεση ίσως το τέλος του live – η οποία θα οδηγούσε και το κοινό σε κάποιου είδους…rave. Οι διάρκειες των κομματιών επίσης, κρατήθηκαν στο δυνατό ραδιοφωνικό ελάχιστο, γεγονός αρκετά παράδοξο όταν μιλάμε για Death InVegas, μία μπάντα φημισμένη για δεκαπεντάλεπτες εκτελέσεις και πιο…trance καταστάσεις.

Ούτε κοινό αλλά ούτε και μπάντα φάνηκαν να αφήνουν την σκηνή του Principal 100% ικανοποιημένοι –κατεβαίνοντας από τη σκηνή οι Vegas είπαν κάτι για τεχνικά προβλήματα. 

Σίγουρα οι άρτιες και ευρηματικές εκτελέσεις και οι συνθέσεις των Vegaδεν αφήνουν σε κανέναν το περιθώριο να πει ότι δεν έπαιξαν καλά. Αλλά σίγουρα για μία μπάντα αυτού του εύρους, το οτι θα παίξουν καλά θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο και χρειάζεται κάτι ακόμη παραπάνω για να μπορέσεις να τους αποθεώσεις δίχως τύψεις. Αυτό το «κάτι παραπάνω» την Κυριακή το βράδυ, έλειπε..