Punch drunk vs Boka recs hosted by Quantum Load

Ξεκίνησε την πορεία της το 2006 μέσω του δισκοπωλείου της Rooted records, με πατέρα τον Peverelist και στόχο να θέσει ένα showcase, ένα βήμα για τους καλλιτέχνες της σύγχρονης dubstep σκηνής του Bristol. Από τότε, και χωρίς αυτός να είναι ο πρωταρχικός της στόχος, κατάφερε να αποτελέσει καθοριστικότατο παράγοντα τόσο στην προώθηση όσο και στην εξέλιξη τους, γιγαντώνοντας τους εγχώριους παραγωγούς και διευρύνοντας ακόμα πιο πολύ το φάσμα των μουσικών τους συνόρων.

Ενώ αδιαμφισβήτητα έχει χαρακτηριστικότατο μουσικό στυλ (σχεδόν προσωπικότητα) η έλλειψη σταθερών και διακριτών επιρροών καθιστά σχεδόν αδύνατη την ιεράρχηση τους. Από τη μία το πολύχρωμο,παιχνιδιάρικο ιδίωμα της purple τριάδας Gemmy, Guido, Joker στηριζόμενο κατά βάση στη μελωδία και τα synths. Από την άλλη η techno influenced dubstep των Peverelist και Pinch καθώς και η απελευθέρωση των bass κρουστών στερεοτύπων του Shortstuff. Tέλος (ή μάλλον αρχή) η σύγχρονη, για τα τότε δεδομένα, αναρριχητική dub με τα εκλεπτυσμένα wobbles του RSD. Όλα αυτά, σε αντιπαράθεση με τον σκοπευμένο χαρακτήρα των περισσότερων dubstep label, δημιουργούν ένα συνονθύλευμα που μόνο με δύο λέξεις μπορεί να χαρακτηρισθεί.. Punch Drunk.

Απέχοντας για λίγο από τις μαζικές κυκλοφορίες, στις οποίες ποτέ δεν είχε αδυναμία, η Punch drunk records επανήλθε το Νοέμβρη δριμύτερη με την πρώτη της συλλογή, το Worth The Weight. Ένα διπλό cd όπου κατάφερε να συγκεντρώσει και να αποδώσει όλη τη σύγχρονη ιστορία της bass σκηνής του Bristol.
by lospav

Από το 2005 περίπου στο London μαίνεται ένας ανηλεής πόλεμος ανάμεσα σε ένα τανκ και 2 τεράστια woofer. Το ποιος κερδίζει δεν το ξέρουμε, άλλα το ποιος ευθύνεται ναι. Η Boka records! Το label έχει βάλει στόχο να καταστρέψει το τανκ βομβαρδίζοντάς το με τόνους μπάσου και δεν πρόκειται να σταματήσει αν δε φέρει την αποστολή του εις πέρας. Dubstep since 2005 λοιπόν από τη Boka χωρίς βέβαια ο όρος να περιορίζει μουσικά το label.

Οι πρώτες παραγωγές είχαν κυρίως επιρροές από τις ρίζες (roots) των πεπραγμένων με dub, reggae και grime στοιχεία, ενώ στη συνέχεια εμπλούτισαν το μουσικό τους φάσμα με wowowobbles, φυσικά, πολλά φωνητικά και πιο dance διάθεση. Distance, MRK1, Emalkay, Soundproofproductions, 16bit, dj Madd, SNO είναι μόνο μερικοί από τους καλλιτέχνες που έχουν κυκλοφορίες στη Boka μέχρι σήμερα, ενώ η συνέχιεα φαντάζει ακόμα πιο συναρπαστική (με τελευταίες κυκλοφορίες από Broken Note και Innasekt). Για να ακούσετε τις μουσικές του label μπαίνετε στο blog του και κατεβάζετε free τα 4 μιξαρισμένα σετάκια που διατίθενται εκεί.
by loki

Αύριο Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου, στις 20.00 και στην εκπομπή Quantum Load θα παρουσιαστεί αφιέρωμα στα δύο αυτά labels. Punch Drunk λοιπόν πλάτη/πλάτη με Boka recs, lospav πλάτη/πλάτη με loki..

Pinch (uk) at Paranoise birthday @Block33, 21 May!

Γεννημένος στη Σκωτία, o dj Pinch, μετακόμισε σε ηλικία 6 ετών στην Αγγλία και στα 18 του στο Μπρίστολ (και όχι, δεν είναι τυχάιο το χρώμα) όπου βούτηξε για τα καλά στο βαθύ και πλούσιο αστικό του ήχο πηγαίνοντας τον ένα βήμα (τουλάχιστον) παραπέρα. Πρωτοπόρος τόσο στην εδραίωση όσο και στη μετεξέλιξη του dubstep συνέβαλε όσο ελάχιστοι στη σύμπτυξη του με άλλες dance (κατά βάση techno) κουλτούρες.

Τη σταδιοδρομία του ως dj την ξεκίνησε με garage, minimal και grime sets (την εποχή που τα παραπάνω είδη βρίσκονταν στο απόγειο τους) ενώ το 2004 ξεκίνησε και τις μυθικές πλέον subloaded βραδιές του. Την ίδια περίοδο κυκλοφόρησαν και τα πρώτα του 12ιντσα. Λιτά, εγκεφαλικά και αρμονικά, χωρίς πολλά wobbles και βαριά μπάσα συστήνοντας έτσι την πορεία εξέλιξης του dubstep ήχου και την αναβίωση της 2step. Από τότε και μέχρι σήμερα έχει κυκλοφορήσει έναν ολοκληρωμένο δίσκο, το εκπληκτικό Underwater danchall, καμιά δεκαριά 12'' και μερικά eps σε labels σταθμούς στο είδος ( Tectonic, Planet mu, Punch drunk κλπ) .

Παράλληλα με το djing και το producing είναι ιδρυτής και ιδιοκτήτης της Tectonic records, ενός από τα σημαντικότερα label της σκηνής παρουσιάζοντας καλλιτέχνες και άλμπουμς μεγαθήρια (Skream, Digital mystic, 2562, Joker, Distance και πολλούς άλλους) .

O dj Pinch θα εμφανισθεί, την Παρασκευή 21 Μαϊου, στον πολυχώρο του Block33 για μία και μοναδική βραδιά στη Θεσσαλονίκη, καλεσμένος του Paranoise Radio για τον εορτασμό των δύο χρόνων από τη δημιουργία του. Επίσης, πολυεπίπεδο promo set του θα φιλοξενιθεί στη συχνότητα του σταθμού αύριο Σάββατο 8 του μηνός, στις 22.00 στην ενότητα guest dj section.

If your chest aint rattlin, it aint happnin...
(tectonic's moto)

Heavy Borgore @block33, April 10th

Την ώρα που ο ρυθμός εξέλιξης του dubstep βρίσκεται στο ζενιθ της μέχρι τώρα πορείας του και που παραγωγοί, djs και ακροατές έχουν επικεντρωθεί στη σύμπτυξη του με άλλες μουσικές (κατά βάση dance) κουλτούρες, και στο ατελείωτο και χωρίς ενδιασμούς sampling, ένας τύπος από το Tel Aviv του Ισραήλ έρχεται για να επαναπροσδιορίσει την αρχέγονη, βαριά και γεμάτη wobbles μορφή του.

Ο Borgore (κατά κόσμον Asaf Borger) γέννημα θρέμα της γενικότερης core κουλτούρας έδειξε από την πρώτη κιόλας dubstep παραγωγή του τις πολεμοχαρείς του διαθέσεις. Το Gorestep vol.1 είναι ένας ασήκωτος δίσκος, τίνγκα σε βαριά, σχεδόν metal, strings και πορνιάρικα φωνητικά. Ένα πραγματικό wobblewar. Από τότε (2009) και μέχρι σήμερα έχει κυκλοφορίσει άλλες τρείς ολοκληρωμένες δουλειές σε labels σταθμούς στο είδος ( Shift Recordings, Terminal Dusk, Trill Bass, Zaudio και Mad Decent) δημιουργόντας έναν προσωπικό ήχο τον οποίο βάφτισε gorestep (εξού και το alias του).

Ταυτόχρονα συμμετέχει στην death metal μπαντα των Shabirah, καθώς και στο dubstep δύδιμο των Alphamale primates. Τracks και remixes του, τέλος, υπάρχουν σε αρκετές bass συλογές και remix eps με, υποκειμενικά, καλύτερο αυτό στο No love των Jelly bass & brother culture παρέα με τους Jazzsteppa.

O Borgore φιλοξενείται για ένα και μοναδικό live στη Θεσσαλονίκη, το Σάββατο 10 Απριλίου στον χώρο του Block33. Την βραδιά θα ανοίξουν 4 sets από την ομάδα των Pony Licks και άλλο ένα από τον βούλγαρο Disco nutter, ενώ το όλο event αποτελεί μία συνδιοργάνωση των Zoltan tribe, Pony licks και Post Modern productions.

Get ready for war bassheads..
woua woua woua

Bass Heavy Party in Xanthi this Friday!

Tην ερχόμενη Παρασκευή 6 Νοεμβρίου διοργανώνεται ένα από τα πρώτα party του φετινού χειμώνα στην Ξάνθη από την NonDescript με την συμμετοχή του Paranoise. Στο Προκάτ των Πανεπιστημίων κάπου στις 22.00 ξεκινάνε τα sets από τους Azem, Spoeh από NonDescript και Loki, Lospav (aka Loki & Paul) από Paranoise. Οι 4 τους θα παίξουν από wonky και dubstep, μέχρι drum & bass και hardtek, σε ένα party με heavy bass και free entrance! Όσοι πιστοί προσέλθετε...

Αν δεν πάει το Reworks στον Daedelus... πάει ο Daedelus στο Reworks!

Γεννημένος στο Los Angeles το 1977, ο Daedelus (προσωνύμιο που παραπέμπει στον αρχαιοελληνικό-φτερωτό-μυθικό εφευρέτη) εκφράζει και επηρεάζει όσο λίγοι τη σύγχρονη leftfield electronica της δυτικής ακτής. Επηρεασμένος από ενα τεράστιο φάσμα ακουσμάτων ξεκίνησε τη μουσική του σταδιοδρομία το 1999 κάνοντας μίξεις για τo νεοσύστατo ακόμα Dublab (web radio)! Κάπου εκεί ήταν που τον άκουσε και ο nino των ammoncontact και αναγνωρίζοντας την ιδιαιτερότητα των μουσικών του συνθέσεων συμπεριέλαβε κομμάτια του σε συλλογές της Plug Reserch με την οποία λίγο αργότερα εξέδωσε και τον πρώτο ολοκληρωμένο δίσκο, την πρώτη δαιδαλική του εφεύρεση, το Invention. Από τότε και μέχρι σήμερα δεν έχει σταματήσει ούτε να παράγει ούτε να πειραματίζεται. Κυκλοφόρισε άλλα 9 lps, πολύ περισσότερα eps και αμέτρητα remixes σε πολλά labels (Mush, Stones Throw, Alpha Pup, Warp, Big Data, Ninja Tune κ.α.). Η κάθε κυκλοφορία του ειναι πραγματικά ξεχωριστή με μόνο κοινό παρανομαστή την προσωπική ιδιομορφία και πολυμορφία των ηχων και συναισθημαάτων που προκαλεί (κάτι που εμφανώς κυνηγάει). Rave και oldschool μπασογραμμές και κοψίματα, αρχαίγονα jazzy drum loοps και ποικιλόμορφα bleeps, πειραγμένα φωνιτικά και αλλοπρόσαλλα broken beats βασισμένα σε μια abstract hiphop φιλοσοφία συνθέτουν μέρος της επιμελέστατα απροσδιόριστης μουσικής του κολεκτίβας. Τελευταίος του δίσκος είναι το Love To Make Music To (Ninja Tune). Πιο χορευτικό, πιο παιχνιδιάρικο, ίσως, και πιο μαζικό. Στις live εμφανίσεις του παρουσιάζεται, συνήθως, ως σύγχρονος βικτωριανός κόμης μιξάροντας με ένα monome (controller αποτελούμενο απο αλλεπάλληλα, φωτινά, διαδραστικά buttons-plug ins) και max/msp. Παρθενικό του live εν ελλάδι τη δεύτερη μέρα (Σάββατο) του Reworks2009. Περιμένουμε εναγωνίως…

Synch 2009

Έκτη συνεχής χρονιά για το Synch Festival και η αποστολή του συνεχίζεται... (Ακομπλεξ)άριστος μουσικός συγχρονισμός συναισθημάτων κ συναισθηματικός συγχρονισμός μουσικών... Το φετινό roster, πιστό στις αρχές της πρωτοπορίας και του αυθεντικού εναλλακτισμού, περιλάμβανε (κλασικά) πολλούς μουσικούς κ πολλές μουσικές. Μπάντες (κυρίως απο Aγγλία) με έμφαση στο indie-hype και παραγωγούς κυρίαρχα προσανατολισμένους σε tech και house άξονες...

Παρασκευή απόγευμα, κατεβαίνοντας (τελευταία στιγμή) προς Αθήνα διάβαζα σε συνέντευξη του Δημήτρη Παπαϊωάννου(καλλιτεχνικού διευθυντή του φεστιβάλ) στα νεα, την πρόταση του προς τους επικείμενους παρεβρισκόμενους στην Τεχνόπολη τα δύο αυτά βράδια: « Να φορέσετε όλοι αθλητικά παπούτσια για να τρέχετε ευκολότερα από stage σε stage»... μιας και δύο ανοιχτά καθώς και τρία κλειστά stages ήταν έτοιμα να μας γεμίσουν ήχους και διλήμματα. Έτσι και έγω,επιρεπέστατος και στα δύο, περιφερόμουν άλλοτε στοχεύμενα και άλλοτε παντελώς άσκοπα στους χώρους του φεστιβάλ. Φυσικά είδα πόλλα και έχασα περισσότερα (με μαθηματική αναλογία 1 / 2.5 )

Day 1

Άφιξη στην Τεχνόπολη στις 10μισή. Στο open air 1 παίζουν οι Florence And The Machine. Το νέο indie-pop κρα της Μ. Βρετανίας. Η Florance ντυμένη-καλυμμένη με μαύρο φόρεμα-πέπλο, σαν μία άλλη Madona στο frozen, να ουρλιάζει επιδεικνύοντας τη λυρικότητα και τις φωνιτικές της ικανότητες, και θυμίζοντας πότε τη brοdy dalle των distillers και πότε τη Μήδεια. 2-3 κομμάτια και μετάβαση στο οpen air 2 και τους Fujiya & Miyagi. Ψιθυριστά φωνητικά εναρμονισμένα με post-punk riffs μας μυούν σε new wave ατμόσφαιρα. Ψυχεδελικά synth εναλλάσονται με μπιτάτες 80s λούπες. Μονότονες μπασογραμμές και ρυθμικές μπότες σε κρατούν σε συνεχή κίνηση. Έξυπνη σύμπτηξη γνωστών ιδιωμάτων που δημιουργούν ένα ιδιόμορφο-προσωπικό στυλ καταλήγοντας σε ενα σχεδόν εξαγνιστικό, krautrock ξέσπασμα. Δυναμική και γεμάτη εμφάνιση που σε συνδυασμό με τα domino pixel made videos κατάφερε τουλάχιστον να σε κρατήσει, αν όχι να σε εκπλήξει.

Η ώρα εχει πάει 11και20. Το στήσιμο στο μεγάλο stage εχει τελειώσει και οι Tortoise βγαίνουν στη σκηνή. Εξαρχής όταν έμαθα πως θα είναι headliners της πρώτης μέρας παραξενεύτηκα. Όχι επειδή δεν τους εκτιμώ μουσικά αλλά γιατί πιστεύω πως ενα τόσο ολοκληρωμένο line-up πρέπει να οδηγείται από μία πιο διαδραστική και, σίγουρα, πιο μαζικά ξεσηκωτική μπάντα. Το συγκρότημα από το Chicago έκανε από (και κυρίως) την πρώτη στιγμή αισθητή την παρουσία του. Υψηλή τεχνική κατάρτηση από όλα τα μέλη με αποκορύφωμα τον drummer που, ως frontman, επικέντρωνε αυτιά και μάτια πάνω του. Τα κομμάτια που ακούστηκαν δεν είχαν μεγάλες διαφοροποιήσεις. Jazz, hip-hop και latin ενορχηστρώσεις σε post rock δομές. Ψιλογνωστή η συνταγή... Πάραυτα αύτο που μου κέντρισε το ενδιαφέρον ήταν η άρτια ανάπτυξη τους. Jazzy σολαρίσματα και ρυθμικά τύμπανα (ντυμένα με μπάσα, synth κ ξυλόφωνο) κατέληγαν σε μεταλλικά κιθαριστικά ξεσπάσματα και όλα αυτά υπό την αύρα σπάνιας avant-gard ελευθεριάς. Όμορφη ατμόσφαιρα, αν και πιστεύω (χωρίς να κατηγορώ) πως πολλοί πνίγηκαν στη φαινομενική της μονοτονία και τράπηκαν σε τακτική φυγή, αναζητώντας ηχητικό καταφύγιο στους Friendly Fires. Όσοι μείναμε επιβραβευθήκαμε με ενα πραγματικά jammato κλείσιμο. Δύο (σχεδόν τρεις) drummer επι σκηνής να αποθεώνουν και να αποθεώνονται ορίζοντας το τέλειο finale (τόσο για τους ίδιους τους tortoise όσο κ για τα ανοιχτά stages).

Το επόνο μισάωρο ήταν κοινό για τους περισσότερους. Αναμονή στην ουρά για φαγητό και ποτό. Μεγάλη αναμονή. Και αναλγητικό άραγμα για ανασύνταξη δυνάμεων.

Η ώρα είναι σχεδόν μία, και στο κλειστό αμφιθέατρο παίζει ο Evripides και οι τραγωδίες του. Εκεί, βρίσκεται ήδη αρκετός κόσμος για να ακούσει και να δει τον επιμελώς ντροπαλό, ρομαντικό και ''τόσο αθώο'' έβρι. Ανάλαφρη μουσική, ανάλαφροι στοίχοι. Καλοκαιρινά πάρτυ και χάρτινοι έρωτες. 50s, 60s και 80s αισθητική. Αποχορούμε με ενα πονηρό χαμόγελο και κατευθυνόμαστε στο D10 (homegrove) και τους 3 Chairs. Πλούσιο set. Detroit ρυθμοί με μπουκομένα τυμπανα, soul και funk λούπες, soulful house και πάλι Detroit.

Βγαίνουμε έξω για λίγο καθαρό αέρα. Τα πόδια μας ειναι πιο βαριά από ποτέ. Η κούραση εξαντλητική. Παίρνουμε δύναμη για το τελευταίο tour. Experimental ήχοι στο αμφιθέατρο, από τις πειθαρχημένες μηχανές των ηλικιωμένων Cluster. Στο D7 βρίσκεται ο Joe Goddard των hot chip. Ολος ο χόρος έχει μετατραπεί σε ενα ατελείωτο dancefloor. Εύκολα πράγματα για ένα dj της κλάσης και της πείρας του. Δύσκολα για 'μας που καταβεβλημένοι απο την ένταση μιας τοσο γεμάτης μέρας παίρνουμε το δρόμο του γυρισμού.

DAY 2

Δεύτερη μέρα του synch και οι υποκειμενικές μου προσδοκίες αυξημένες. Προσδοκίες για super live και έντονα vibes.

Άφιξη στις 9μισή. Ο κόσμος αισθητά περισσότερος της πρώτης μέρας. Στο κεντρικό stage βρίσκονται οι Matthew Herbert Big Band. Αργώ να ασχοληθώ τόσο που όταν το αποφασίζω είναι αργά. Το live τους έχει τελειώσει. Το μόνο που μου μένει είναι η μουσική αναρχία και οι ακατέργαστοι-ασύμετροι ήχοι που κατάφεραν να τρυπώσουν στα αυτιά μου. Αργότερα θα μάθω πως έκλεισαν το live φορόντας κουκούλες (χωρίς καμία σχισμή) ως ένδειξη διαμαρτυρίας προς τις φυλακές του Γκουαντάναμο.

Ο κόσμος, τώρα, συρρέει προς τα ταμία. Λεφτά - κουπόνια - μπύρες. Συναυλιακή παραγωγική διαδικασία. Έπονται οι Mulatu Astatke με τους Heliocentrics στο open air 1 και οι The Teenagers στο 2, που αρχίζουν σχεδόν την ίδια ώρα. Όπως ήταν αναμενόμενο τη μερίδα του λέοντος (συμπεριλαμβανομένου και εμού) κέρδισαν οι πρώτοι. Σύμπτηξη αιθιοπικής και jazz μουσικής (παράδοσης). Τουλάχιστον κάτι τέτοιο φαντάζομαι. Τους Ηeliocentrics (της Now Again) δεν τους κατάλαβα καθόλου. Μετά από 2-3 κομμάτια (μέτριου ήχου) αναχωρούμε για το διπλανό stage. Εκεί μόλις έχουν βγει οι Teenagers. Γάλλοι στην καταγωγή, δεν περνούν τόσο απαρατήρητοι οσο φανταζόμουν. Γκαζάτα αλλά μελοδικά riffs. Γρήγορα garage τύμπανα και απαγγελτικά φωνητικά. Ο τραγουδιστής, σαν νέος αθυρόστομος david byrne, ξεσήκωσε εύκολα το κοινό. Όχι τόσο με τις φωνητικές του ικανότητες, αλλά με την άμεση επικοινωνία που είχε μαζί του. Το live ολοκληρώνεται με 15 κοπέλες να χορευύουν εξτασιασμένες υπό τον σταθερότατο ρυθμό της μπότας.

Γρήγορη αλλαγή οργάνων στη σκηνή και προσανατολισμού για εμάς. Ο κόσμος έχει σχεδον διπλασιασθεί και είναι έτοιμος να δεχθεί τον electro-pop ερωτισμό των Junior Boys. Το ντουέτο από τον Καναδα εμφανίζεται ως τρίο (με την προσθήκη live drummer). Synth και drum machine ολοκληρώνουν τη σύνθεση. Ο τραγουδιστής τους (κρατώντας κάποιες επιφυλάξεις πως είναι ο αυθεντικός) θύμιζε καλιφορνέζο bully. Αν θυμάμαι καλά ακούσαμε 5 κομμάτια τους. Ολα ακριβέστατες μεταφορές των studio tracks με έντονο dance spirit.

Επιστρέφουμε στην κεντρική αρένα. Δεν θέλουμε να χάσουμε ούτε στιγμή της τρέλας που λέγεται Squarepusher. Το live του μου ειναι ένα μεγάλο ερωτηματικό. Ανεβαίνει στη σκηνή κατά τις 12παρά15. Ολομόναχος. Με ενα μπάσο στο χέρι και ενα pc. Δίπλα του στημένο ένα set drums. Ακούγονται οι πρώτες μπασογραμμές. Τα εφέ με τα οποία είναι ντυμένες πολλά και δυναμικά. Σιγά σιγά κάποια bleeps κάνουν την εμφάνιση τους. Ανεβαίνει και ο ντράμερ στη σκηνή. Παίζουν ένα surf-pop κομματάκι. Μου θυμιίζει νομίζω blur. Και κάπου εκεί ξεκινάει η έκρηξη της διαστροφής του. Η παραμόρφωση εξαγριώνει το μπάσο. Τα τύμπανα αρχίζουν διπλοπεταλιές και ο ήχος που βγαίνει μόνο thrash θυμίζει. Τα bass riffs αλλάζουν σχεδόν ανα μέτρο. Το ίδιο και τα τύμπανα. Κανείς δεν ξέρει τι έπεται. Η thrash μετατρέπεται σε drone και απο εκει σχεδόν μηχανικά σε tech step. Τα bleeps υπερφορτώνουν την ατμόσφαιρα. Η tech-step γίνεται drill n bass (φυσικά) και απο εκεί πάλι thrash και πάλι tech-step και πάλι drill n bass. Όλα live. Δεν μπορούσα καν να φανταστώ τέτοιους ήχους απο μπάσο. O τύπος ειναι διεστραμμένος και ο drummer του ακραίος. Και μόνο που μπόρεσε να ακολουθήσει αυτο τον ορυμαγδό ήχων και ταχυτήτων αρκεί. Ο τύπος ειναι διεστραμμένος. Το τέλος του live ακολούθησε σιγή. Λίγα χειροκροτήματα. Πολύ λίγα. Θες η κούραση όσων ακολουθούσαν (νοητικά) εξτασιασμένοι? Θες η αποστροφή των μη μυημένων-ενδιαφερόμενων?

Μία η ώρα και περιφερόμαστε αναζητόντας ενα ήρεμο πεζούλι. Δυστυχώς, πραγματικά δυστιχώς, η ελκτική του δύναμη ήταν τόσο έντονη που μας έκανε να ξεχάσουμε τον Bug στο D10. Την ώρα που μπαίνουμε ανεβαίνει στη σκηνή ο Hudson Mohawke. Γέννημα θρέμα της Γλασκώβης εκπροσωπεί άξια την σκηνή της πόλης και το label του. Hip-hop, 2step, dnb και dubstep ρυθμοί στον άξονα του set του, αναμιγμένοι με soul φωνητικά και 8bit bleeps και πλαισιωμένοι απο βαριά-παραμορφωμένα μπάσα και strings. Στο D7 παίζουν οι Shit Robot (σε κλασικά electro-dfa μονοπάτια) και ακολουθούν οι Aeroplane. Ο Alex Tsiridis πίσω στο D10 κλείνει με μπουκωμένα μπασάτη (σχεδόν hard)tech και πορτογαλλικά φωνιτικά live. Τη βραδιά μας αποτελειώνει ο Mathew Johnson με house, dnb και dark breaks. 5μισή η ώρα. Η πόλη ακόμα λυκνίζεται ιδρωμένη και εμείς αναζητούμε ασφαλές φαγητό...

CD no6: dub itch project

01. Another Electronic Musician - Simple
02. 2562 - Moog Dub
03. Quantum Soul - Effortless
04. King Midas Sound - Cool Out
05. Djunya - Coangulate Dub
06. DJG - Shadow Skanking
07. Dubwoofa - Kingdom Come
08. DZ & Bowzer - Another Day
09. Markomen - Unistaker
10. Sarantis - Buffalogal Dub
11. Funckarma - Stub Dane
12. Distance - V
13. Marching Dynamics - Ability To Distance

DOWNLOAD here.